Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Olsztynie

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VII Ka 585/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 20 maja 2025 r., sygn. akt II K 1090/24

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca oskarżonego Ł. Z. (1)

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Obrońca oskarżonego wyrokowi zarzucił:

1/ obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów polegającej na:

a) odmówieniu waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego w części w jakiej nie przyznawał się do winy, opisywał agresywne zachowania pokrzywdzonej oraz jej problemy osobiste, wskazywał, że A. W. (1) sama targnęła się na swoje życie, a jej zachowanie było umotywowane problemami finansowymi oraz problemami wychowawczymi wobec dzieci w sytuacji, gdy dowód ten jest spójny z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, m.in. z zeznaniami świadka A. T., która wskazała, że pokrzywdzona miała problemy finansowe i problemy z wychowaniem dzieci, zeznaniami dzieci pokrzywdzonej, wiadomościami tekstowymi stron, wyjaśnieniami oskarżonego, nagraniem z próby samobójczej,

b) błędnej ocenie dowodu w postaci nagrania przedłożonego przez oskarżonego z dnia 5 lutego 2023 r. poprzez nienadanie mu odpowiedniego znaczenia w sprawie w sytuacji, gdy jest ono spójne z wyjaśnieniami złożonymi przez oskarżonego, a wskazują one na fakt samodzielnego zażycia środków psychotropowych przez pokrzywdzoną, co ma istotne znaczenie dla ustalenia winy oskarżonego,

c) błędnej ocenie dowodu w postaci wiadomości między oskarżonym a pokrzywdzoną poprzez nienadanie mu odpowiedniego znaczenia w sprawie, w sytuacji gdy są one spójne z wyjaśnieniami złożonymi przez oskarżonego, a wskazują one na fakt wielokrotnych i powtarzających się myśli samobójczych u pokrzywdzonej związanych z problemami wychowawczymi z dziećmi, a także z problemami finansowymi,

d) błędnym z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego uznaniu, iż fakt że pokrzywdzona podczas kłótni z oskarżonym dopuszczała się takich zachowań jak używanie w jego kierunku wulgarnych określeń czy uderzanie go po ciele świadczyło, że między stronami występowała wyraźna dysproporcja sił, która była wykorzystywana przez oskarżonego, podczas gdy prawidłowa ocena tego faktu świadczy o agresywnych zachowaniach pokrzywdzonej, a także podważa wiarygodność pokrzywdzonej jako ofiary przemocy,

e) nienadania odpowiedniego waloru dowodowego zeznaniom funkcjonariuszy Policji, którzy nie zauważyli obrażeń u pokrzywdzonej zatrzymując oskarżonego przed dniem poronienia przez pokrzywdzoną co potwierdza wersję oskarżonego, iż pokrzywdzona wówczas chciała się go pozbyć z domu celem dokonania aborcji m.in. poprzez wezwanie Policji po awanturze stron, gdzie werw jej twierdzeniom nie została pobita przez oskarżonego,

f) pominięciu faktu troski oskarżonego o stan zdrowia pokrzywdzonej, wezwania przez niego pogotowia, pomagania pokrzywdzonej w opiece nad dziećmi, m.in. w robieniu zakupów, co wynika z nagrań złożonych przez oskarżonego, a całkowicie pominiętych jako dowód przez Sąd meriti, podczas gdy fakty te znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym, w tym w wyjaśnieniach oskarżonego,

2/ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i polegający na błędnym przyjęciu, że:

a) oskarżony Ł. Z. (1) popełnił zarzucany mu czyn, podczas gdy brak jest wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o winie oskarżonego jakoby miał on namawiać A. W. (1) do połknięcia tabletek w postaci (...) i X., co miało doprowadzić do targnięcia się przez nią na jej własne życie poprzez zażycie wymienionych środków i spowodować pobytu w szpitalu psychiatrycznym - co w konsekwencji doprowadziło do jego bezpodstawnego skazania,

b) targnięcie się przez pokrzywdzoną na własne życie było spowodowane zachowaniem oskarżonego, nie zaś jej problemami wychowawczymi z dziećmi i problemami finansowymi, zaś pokrzywdzona miała wcześniej wielokrotne i powtarzające się myśli samobójcze,

c) między oskarżonym a pokrzywdzoną w kłótniach istniała dysproporcja sił, którą oskarżony wykorzystywał, podczas gdy zeznania pokrzywdzonej jako ofiary przemocy nie są do końca wiarygodne, bowiem przejawiała one zachowania agresywne wobec oskarżonego

d) oskarżony nie chciał udzielić pokrzywdzonej pomocy i zwlekał on z wezwaniem karetki, podczas gdy córka pokrzywdzonej również mogła wezwać karetę, co ostatecznie uczynił oskarżony.

3/ w razie nieuwzględnienia przez Sąd zarzutów zawartych w 2 apelacji alternatywnie zarzucam skarżonemu orzeczeniu błędną ocenę dowodów opisanych w pkt 1 apelacji oraz zarzucam błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i polegający na błędnym przyjęciu, że:

a/ oskarżony Ł. Z. (1) popełnił zarzucany mu czyn, podczas gdy brak jest wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o winie oskarżonego jakoby miał on namawiać A. W. (1) do połknięcia tabletek w postaci (...) i X. i swoim zachowaniem doprowadzić do targnięcia się przez nią na jej własne życie poprzez zażycie wymienionych środków i spowodować pobytu w szpitalu psychiatrycznym - co w konsekwencji doprowadziło do błędnej kwalifikacji prawnej czynu z 207§3 kk zamiast rozważenia kwalifikacji prawnej czynu z art. 207§1 kk,

b/ rażącą surowość nawiązki i w kwocie 20000 zł na

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego zasługiwała na częściowe podzielenie w zakresie wymiaru kary.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w środku odwoławczym, to przede wszystkim zauważyć należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd meriti co do zasady poddał trafnej analizie i ocenie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 4 k.p.k. Także przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 kpk i przekonująco uzasadnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji prawidłowo zweryfikował tezy aktu oskarżenia w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia o winie oskarżonego w zakresie zarzucanych mu zachowań. Stąd też odnosząc się do podnoszonych przez skarżącą zarzutów należy stwierdzić, że są one chybione. Zauważyć trzeba, że podnosząc tego rodzaju zarzuty skarżąca faktycznie polemizuje z ustaleniami Sądu I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody rozstrzygnięcia o winie Ł. Z. (1), a Sąd Okręgowy podziela przedstawioną tam argumentację . Apelacja w istocie nie wskazuje na takie okoliczności, które wnioski tego Sądu mogłaby skutecznie podważyć. W tej sytuacji nie ma potrzeby ponownego przytaczania całości argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i należy jedynie zaakcentować te elementy, które przemawiają za odmową podzielania stanowiska skarżącego.

W zakresie zarzutów obrońcy oskarżonego dotyczących przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i przyjęcia winy oskarżonego w oparciu o przede wszystkim analizę twierdzeń pokrzywdzonych w takim zakresie ich twierdzeń w jakim obciążali oni oskarżonego, stwierdzić należy, iż Sąd I instancji prawidłowo, w oparciu o zebrany materiał dowodowy odtworzył przebieg zdarzeń opisanych w zaskarżonym wyroku oceniając dowody w sposób zgodny z zasadami prawa procesowego. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1974 r., zasada swobodnej oceny dowodów, leżąca u podstaw prawidłowego wyrokowania, nie może prowadzić do dowolności ocen i takiego wyboru dowodów, którego prawidłowości nie dałoby się skontrolować w trybie rewizyjnym. Ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia. (II KR 114/74 OSNKW 1975/2/28).

W konsekwencji Sąd Okręgowy nie podzielił zawartych w apelacji zarzutów obrazy przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, jak i wywodów przytoczonych na ich poparcie, które to uchybienia mogłyby rzutować na treść wydanego wyroku zwłaszcza w zakresie uznania winy oskarżonego. W pełni zatem należy podzielić argumentację Sądu I instancji co do analizy i oceny zebranego i ujawnionego materiału dowodowego. W szczególności obrazy art. 7 k.p.k. nie dowodzi to, że ustalenia w sprawie poczyniono głównie w oparciu o twierdzenia pokrzywdzonej przy jednoczesnym odrzuceniu tych wyjaśnień oskarżonego, w których nie przyznał się on do popełnienia zarzuconego mu czynu. Fakt czynienia ustaleń faktycznych w oparciu o dowody niekorzystne z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonego nie może oznaczać, że Sąd I instancji dopuścił się obrazy przepisów postępowania. Tym bardziej wskazać należy, że ustalenia faktyczne winny być dokonane na podstawie dowodów, którym przyznano przymiot wiarygodności. Tym samym wobec przyznania dowodom niekorzystnym z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonych takiej cechy, to chybione są zarzuty, że w postępowaniu doszło do złamania zasady obiektywizmu. Ocena dowodów pozostaje pod ochroną z art. 7 kpk gdy jest poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego oraz jest wyczerpująco i logicznie z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego umotywowana w uzasadnieniu wyroku. Analiza akt sprawy wskazuje, że Sąd Rejonowy trafne ustalenia oparł na dowodach, które przeprowadzone zostały na rozprawie głównej i ocenił je w sposób uwzględniający wszystkie okoliczności zdarzeń a w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał jakie fakty uznał za udowodnione, a jakie za nieudowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego odmówił wiary dowodom przeciwnym a ocena ta zasługuje na podzielenie.

Wobec zarzutów zawartych w apelacji także w ocenie Sądu Okręgowego trafnie Sąd I instancji te wyjaśnienia oskarżonego, w których Ł. Z. (1) podkreślił, iż: w okresie wskazanym w zarzucie nie dopuścił się zachowań mogących nosić znamiona przestępstwa znęcenia nad partnerka, twierdził, że zażyła ona tabletki po poronieniu, które sama wywołała oraz, że pokrzywdzona targnęła się na swoje życie, bo miała problemy finansowe i z dziećmi, a on ją wspierał nie zasługiwały na uwzględnienie. Twierdzenie te pozostawały w oczywistej sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym w postaci relacji przesłuchiwanych w sprawie świadków, przede wszystkim pokrzywdzonej, informacji nadesłanych z KMP w O. i wbrew intencji oskarżonego z załączonego nagrania dotyczącego dnia 5 lutego 2023 r. Wyjaśnienia te prawidłowo uznano za wyłącznie za przyjętą przez niego linię obrony, zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności za popełnione przestępstwo. Na podzielenie zasługiwała jedynie ta jego relacja, w której wskazywał, że pomiędzy nim a jego ówczesną partnerką wielokrotnie dochodziło do kłótni, w trakcie których kierował on obraźliwe sformułowania względem A. W. (1), jak również, iż w trakcie owych kłótni dochodziło pomiędzy nimi do szarpaniny oraz przytrzymywania A. W. (1) za ręce i wykręceniu ich. Odrzucić przy tym, w świetle zeznań pokrzywdzonej, należało te jego wyjaśnienia, w których wielokrotne odwoływał się do rzekomych aborcji, których miała dokonać A. W..

Podkreślić należy, że Sąd Rejonowy prawidłowo nie zakwestionował, że pokrzywdzona podczas kłótni również dopuszczała się takich zachowań jak kierowanie względem niego wulgarnych określeń, uderzanie go po ciele, przy czym na uwadze w tym zakresie należy mieć zdecydowaną dysproporcję sił, która była wykorzystywana przez oskarżonego, zwłaszcza przy uwzględnieniu zaawansowanej ciąży A. W.. Zauważyć należy, że oskarżony w czasie wykonywania swojej pracy, chcąc kontrolować partnerkę zmuszał ją nawet do chodzenia w tym stanie z nim po parkingach. To właśnie Ł. Z. (1) przejawiał wobec pokrzywdzonej silnie agresywną postawę, która z uwagi na sposób jego działania, charakter i częstotliwość podejmowanych przez niego zachowań stanowiło znęcanie psychiczne oraz fizyczne nad partnerką. Przemocowe zachowania Ł. Z. (1) w żaden sposób nie mogły być usprawiedliwione zazdrością o partnerkę, dla której faktycznie brak było podstaw.

Sąd I instancji trafnie zauważył, że wprawdzie oskarżony wyprowadzał się po kłótniach na jej żądanie od pokrzywdzonej, jednakże z wiarygodnej relacji A. W. (1) oraz jej dzieci wynika, że nawet po wyprowadzkach oskarżony ponownie przychodził do mieszkania pokrzywdzonej, a potem znowu się wprowadzał. Powyższe świadczy o emocjonalnej zależności pokrzywdzonej od niego i faktycznie wskazuje na przewagę oskarżonego w relacjach stron. Podkreślenie wymaga, że Ł. Z. wracał do mieszkania pokrzywdzonej pod pretekstem odwiedzin córki ale wówczas sprawdzał bieliznę pokrzywdzonej, wszczynał kłótnie oskarżając ją o zdrady. Tymczasem z wiadomości tekstowych wynika, że pokrzywdzona kochała oskarżonego i chciała aby wspólnie wychowywali córkę, nawet gdy z nią nie mieszkał.

Słusznie tym samym zeznania pokrzywdzonej A. W. (1), w których wskazała, że była ofiarą przemocy psychicznej i fizycznej ze strony oskarżonego oraz, że podczas kłótni z Ł. Z. (1) była przez niego wielokrotnie bita i poniżana, a agresywne zachowania oskarżonego stały się ostatecznie powodem ich rozstania, uznać należało za w pełni wiarygodne. Sąd I instancji zasadnie także dał przy tym wiarę relacji pokrzywdzonej co do przebiegu zdarzenia z dnia 5 lutego 2023 roku. W tym zakresie pokrzywdzona rzetelnie wskazał, że to właśnie oskarżony w trakcie kolejnej kłótni, nakłonił ją do przyjęcia znacznej ilości środków psychotropowych, przekonując ją, że nie jest warta jest tego aby żyć, że straci córkę; zażycie tych środków spowodowało jej pobyt w szpitalu psychiatrycznym – k. 70.

Wbrew zarzutom skarżącego zgodzić się należało ze stanowiskiem Sądu Rejonowego, że analiza złożonych przez pokrzywdzoną zeznań wskazuje na jej osobiste doświadczenie przemocy fizycznej oraz psychicznej ze strony partnera życiowego. Zauważyć przy tym należy, że na agresywne zachowania Ł. Z. (1) wobec pokrzywdzonej wskazali również członkowie rodziny pokrzywdzonej i jej przyjaciółka A. T., którzy byli bezpośrednimi świadkami nagannych zachowań oskarżonego oraz widzieli na ciele pokrzywdzonej siniaki, zaczerwieniania. Sama A. W. (1) z upływem czasu zaczęła się im zwierzać ze swoich doświadczeń, a sąsiedzi stron wskazali, że to właśnie oskarżony przejawiał agresję wobec swojej partnerki czego efektem między innymi były interwencje policji.

W konsekwencji brak było podstaw do podważenia relacji pokrzywdzonej. Pokrzywdzona nie ukrywała niekorzystnych dla siebie faktów; przyznała, iż zażywała z oskarżonym narkotyki, a potem on ją nagrywał a także i to że, broniąc się uderzyła oskarżonego kilka razy, kazała mu się wyprowadzić, żeby przemyślał swoje postępowanie, bo już z nim nie wytrzymywała.

W pełni na wiarę zasługują także te zeznania A. W. (1), w których podała, że podjęła próbę samobójczą, zażywając tabletki otrzymane od oskarżonego, na skutek stanu, w jakim się znalazła pod wpływem przemocy fizycznej i psychicznej oskarżonego. W tym zakresie znamienne jest jej stwierdzenie „Gdzieś w tym wszystkim zniknęłam, przyszedł i to co mówił, ja robiłam.”

Wskazać przy tym należy, że gdy w dniu 5 lutego 2023 r. Ł. Z. ponownie przyszedł w odwiedziny do córki, to znowu zaczął poniżać pokrzywdzoną, zastraszać ją utratą opieki nad córką, podważać zasadność jej życia i oskarżać o zdrady. W tym zakresie zauważyć należy, że w wyniku znęcania się przez oskarżonego nad pokrzywdzoną doszło nawet do zmiany wyglądu pokrzywdzonej i na to wskazywali również świadkowie: jej dzieci, były mąż, sąsiedzi – porównaj wypowiedź P. L., która widząc w dniu 29 stycznia 2023 r. pokrzywdzoną początkowo była przekonana, że widzi jej matkę (faktycznie nieżyjąca) - k. 28 i przyjaciółka.

Nie budzi wątpliwości dokonana przez Sąd I instancji ocena zeznań W. W. oraz S. W. tj. dzieci pokrzywdzonej A. W. (1). Wymienieni byli bezpośrednimi świadkami agresywnego zachowania oskarżonego względem ich matki, mieszkali oni wspólnie ze stronami postępowania i w konsekwencji byli w stanie rzetelnie opisać relacje Ł. Z. (1) z pokrzywdzoną. Wymienieni zatem z godnie i w pełni wiarygodnie potwierdzili, że ich mama była wielokrotnie wyzywana przez swojego partnera, poniżana, kontrolowana, popychana, szarpana w trakcie kłótni, przy czym zachowanie oskarżonego uległo znacznemu pogorszeniu po wyjeździe S. W. do pracy za granicę kiedy to oskarżony jawnie dopuszczał się przemocy fizycznej względem A. W. (1), uderzał ją po ciele, szarpał, wykręcał ręce także w obecności jej córki. Nie budzi zastrzeżeń i ta relacja W. W., która wskazała, że w dniu 5 lutego 2023 r., kiedy pokrzywdzona zażyła znaczną ilość leków psychotropowych, to początkowo oskarżony nie chciał udzielić jej pomocy, nie chciał wezwać służb ratunkowych, uczynił to dopiero po upływie określonego czasu a według jej słów Ł. Z. (1) miał również powtarzać, że od jasnowidza uzyskał informacje, że A. W. (1) w dniu 5 lutego 2023 r. starci życie.

Trafnie zatem relacje dzieci pokrzywdzonej zasługiwały na uwzględnienie albowiem wymienieni mieszkali wspólnie z oskarżonym i siłą rzeczy byli świadkami jego zachowania wobec pokrzywdzonej; ich zeznania były jasne i pełne, wzajemnie się uzupełniały i korespondowały z relacją A. W. (1), zeznaniami członków jej rodziny oraz zeznaniami sąsiadów, dołączonym przez W. W. nagraniem a także informacjami nadesłanymi z KMP co do przyczyn i powodów interwencji policji w domu stron.

Sąd I instancji trafnie także za wiarygodne uznał zeznania świadków K. Z., H. R., P. L., którzy byli sąsiadami pokrzywdzonej. Wymienieni przedstawili własne spostrzeżenia dotyczące zachowania oskarżonego i potwierdzili, że z mieszkania A. W. (1) wielokrotnie dochodziły do nich odgłosy awantur, przy czym w ich ocenie osobą, która wykazywała agresywną postawę podczas tych kłótni był właśnie oskarżony, który w sposób wulgarny oraz obraźliwy zwracał się do swojej partnerski; ponadto H. R. i P. L. były świadkami sytuacji jak oskarżony stojąc przed blokiem z dziecięcym wózkiem, w trakcie rozmowy telefonicznej, także zachowywał się agresywnie i kierował wyzwiska, w ich ocenie wobec A. W. (1).

Zasadnie za wiarygodne uznano zeznania I. K. (1) tj. poprzedniej partnerki oskarżonego. Wymieniona wiarygodnie zeznała, że będąc w związku z Ł. Z. (1) także była ofiarą przemocy psychicznej i fizycznej z jego strony. Wymieniona przyznała, że A. W. (1) nawiązała z nią kontakt na jednym z portali społecznościowych i zwierzyła się jej ze swoich doświadczeń. Wskazać przy tym należy, że Ł. Z. został za znęcanie się nad I. K. skazany prawomocnym wyrokiem – porównaj k. 78-79.

Nie budzi zastrzeżeń ocena zeznań funkcjonariuszy policji M. Ś. i Ł. G., którzy przedstawili przebieg interwencji z udziałem oskarżonego i wskazali, że przyczyną ich interwencji było agresywne zachowanie oskarżonego wobec pokrzywdzonej.

W zakresie zeznań poprzedniego partnera pokrzywdzonej G. W., to wiarygodnie zeznał on, że od swojej córki W. W. dowiedział się, że Ł. Z. (1) stosował wobec A. W. (1) przemoc fizyczną i psychiczną, wyzywał ją w trakcie kłótni, poniżał, bił, popychał, uderzał po ciele; wymieniony przy tym wskazał, że w jego ocenie zachowanie A. W. (1) po nawiązaniu relacji z Ł. Z. (1) istotnie się zmieniło a jej postawa i wygląd zewnętrzny wskazywały, że była ona ofiarą przemocy ze strony oskarżonego; zachowanie oskarżonego wzbudzało w nim liczne obawy o bezpieczeństwo A. W. (1) i jego dzieci.

Co do zeznań A. T., to prawidłowo Sąd I instancji podzielił jej twierdzenia, że była ona kilkukrotnie świadkiem agresywnego zachowania oskarżonego wobec parterki; A. W. (1) uciekała do niej przed oskarżonym w trakcie kłótni i widziała na ciele A. W. (1) zasinienia; wprawdzie z jej relacji wynika, że pokrzywdzona miała problemy finansowe i z wychowaniem dzieci, ale pokrzywdzona potrafiła sobie z nimi przed i po związku z oskarżonym poradzić, przy czym wymieniona nie miała wątpliwości, że powodem próby samobójczej pokrzywdzonej było zachowanie oskarżonego.

Zasadnie uznano, że za pomocne dla ustalenia stanu faktycznego uznano nagranie przedłożone przez W. W.; na nagraniu słychać odgłosy kłótni partnerów, agresję oskarżonego względem pokrzywdzonej; zaś wiadomości tekstowe między oskarżonym a pokrzywdzoną. wskazują, że ich relacja była burzliwa oraz na emocjonalne uzależnienie pokrzywdzonej od oskarżonego, obawę przed samotną opieką nad małym dzieckiem przy czym oskarżony nagrywając pokrzywdzoną, zachowując smsy, wielokrotnie wcześniej prowokował pokrzywdzoną, o czym zeznawali świadkowie i sama A. W..

Odnośnie do twierdzeń B. Z. i S. Z. to nie miały one faktycznego znaczenia dla wyjaśnienia okoliczności sprawy; nie byli oni świadkami kłótni pomiędzy partnerami i rzadko się odwiedzali. Tym samym w istocie nie byli oni w stanie rzetelnie przedstawić relacji jakie łączyły ich syna z A. W. (1).

Sąd I instancji wyciągnął także prawidłowe wnioski z nagrań załączonych do akt sprawy. Co do nagrań, na których zostały zarejestrowane zabawy oskarżonego z małoletnim dzieckiem oraz, że zamierzał zrobić zakupy dla dziecka, to nie miały one znaczenia dla oceny zasadności stawianego oskarżonemu zarzutu, który przecież nie został oskarżony o znęcanie się nad dzieckiem.

Natomiast co do nagrania, z dnia 5 lutego 2023 r. to trafnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, że przedstawia ono zdarzenie od chwili gdy „pokrzywdzona wymagała niezwłocznej, natychmiastowej pomocy medycznej (oskarżony wiedział że A. W. (1) przyjęła znaczną ilość leków psychotropowych, poczynione w sprawie ustalenia dowodzą, że przyjęła je za namową oskarżonego). Wymieniony jednak w tym czasie sięgnął po telefon i zaczął ją nagrywać. Powyższe zachowanie oskarżonego świadczy o przedmiotowym traktowaniu pokrzywdzonej, utrwalaniu zdarzenia w zaplanowany jednostronny sposób. Dowodzi ono wręcz wiarygodności relacji W. W., która zeznała, że Ł. Z. (1) początkowo nie chciał udzielić pomocy swojej partnerce i przystąpił do nagrywania sytuacji telefonem komórkowym, nie zaś udzielenia jej pomocy, wezwania służb ratunkowych. Postawę oskarżonego należy ocenić jako wysoce naganną” – k. 266 odw.

Tym samym wbrew zarzutom skarżącego właściwie ocenione dowody pozwoliły na uznanie, że oskarżony Ł. Z. (1) w okresie od 1 lutego 2022 roku do 5 lutego 2023 roku w O., województwo (...), znęcał się psychicznie i fizycznie nad wspólnie zamieszkującą i pozostającą w stosunku zależności konkubiną A. W. (1) poprzez wyzywanie jej słowami wulgarnymi, poniżanie, zastraszanie, wszczynanie awantur, grożenie pozbawieniem życia i uszkodzeniem ciała, szarpanie za włosy, ściskanie za krtań, dociskanie do podłogi, kopanie, wykręcanie rąk, namawianie do zażywania tabletek w postaci (...) i X., na skutek czego w dniu 5.02.2023 roku pokrzywdzona targnęła się na własne życie, zażywając tabletki w postaci (...) i X., tj. czynu z art. 207 § 3 kk w zw. z art. 4 §1 kk.

Wymieniony stosował wobec pokrzywdzonej A. W. (1), w czasie gdy byli konkubentami i gdy pozostawała z nim w stosunku zależności, po rozstaniu, przemoc fizyczną i psychiczną ukierunkowaną na wyrządzenie jej krzywdy; zachowania oskarżonego wobec pokrzywdzonej, w postaci bicia, szarpania, sprawdzania bielizny, kontrolowania, oskarżania o zdrady, wyzywania, zastraszania utratą dzieci, grożenia pozbawieniem życia i uszkodzeniem ciała, szarpania za włosy bez wątpienia miały na celu wyrządzenie krzywdy pokrzywdzonej, jej udręczenie, poniżenie (nie można inaczej oceniać oddawania moczu na pokrzywdzoną w wannie) i w konsekwencji godziły w jej godność, poczucie bezpieczeństwa, nietykalność cielesną.

Podkreślenia wymaga, że pokrzywdzona wiarygodnie wskazała (znajduje to także odzwierciedlenie w wiadomościach tekstowych złożonych przez oskarżonego), że takie zachowanie Ł. Z. doprowadziło ją do stanu emocjonalnego, w którym przyjęła tabletki od oskarżonego i targnęła się na własne życie, „żeby był spokój”. Odwołać się w tym zakresie także do stwierdzenia pokrzywdzonej z rozprawy z dnia 8 października 2024 r. kiedy to zeznała, że: „jakby mi wtedy powiedział, że mam wyskoczyć przez okno to bym wyskoczyła”.

Tym samym wbrew twierdzeniom oskarżonego, samobójcza próba w żadnym wypadku nie wynikała z problemów finansowych i z dziećmi; A. W. przecież po opuszczeniu szpitala psychiatrycznego nadal ma problemy finansowe i ma na utrzymaniu wymagające uwagi i troski dzieci, i mimo to przecież nie ponawia prób samobójczych.

Wskazać należy, że pokrzywdzona bezpośrednio po odzyskaniu świadomości w szpitalu podawała przyczynę zażycia tabletek. Zatem z dowodów w postaci dokumentacji lekarskiej oraz zeznań A. W. (1), A. T., córki pokrzywdzonej, jej syna i byłego partnera bez cienia wątpliwości wynika, że zachodzi związek miedzy próbą samobójczą pokrzywdzonej a znęcaniem się nad nią przez oskarżonego. Z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego wynika, że pokrzywdzona w trakcie związku z oskarżonym, na skutek jego znęcania psychicznego i fizycznego nie potrafiła sobie z tym poradzić, nawet próby rozstania z oskarżonym nie przynosiły poprawy; oskarżony wracał, ponieważ mieli wspólne dziecko i ona nie chciała pozbawiać go z nim kontaktu; co istotne oskarżony, utwierdzał pokrzywdzoną w przekonaniu, że jest nic nie warta, nie powinna żyć, jest winna wszystkim niepowodzeniom, że straci opiekę nad dziećmi.

Na marginesie wskazać należy, że brak było podstaw do wznowienia przewodu sądowego z uwagi na pisma kierowane przez oskarżonego po jego zamknięciu- porównaj k . 310-331.

W toku rozprawy odwoławczej oskarżony korzystał z pomocy ustanowionego z wyboru obrońcy i wymienieni do chwili zamknięcia przewodu sądowego żadnych innych wniosków nie zgłaszali- k. 309.

Na kartach 310-321 Ł. Z. ponowie przedstawił dotychczasowe swoje stanowisko; w aktach sprawy znajduje się dokumentacja lekarska - porównaj k. 14, k. 70; postulat jak na k. 327-331 nie znajduje żadnego oparcia w przepisach.

Wniosek

obrońcy oskarżonego o zmianę wyroku i o uniewinnienie oskarżonego o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu; ewentualnie o orzeczenie kary ograniczenia wolności oraz zmniejszenie wysokości nawiązki orzeczonej na rzecz A. W. (1)

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z uwagi na powyżej wskazane okoliczności nie uznano za zasadnych zarzutów skarżącej w zakresie uniewinnienia oskarżonego; po części uwzględniono postulaty w zakresie przyjętej kwalifikacji prawnej oraz co do złagodzenia orzeczenia o karze.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.11.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.11.

Przedmiot i zakres zmiany

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie II Wydziału Karnego z dnia 20 maja 2025 r., sygn. akt II K 1090/24

zmieniono w ten sposób, że w ramach rozstrzygnięcia z pkt I sentencji w miejsce kary pozbawienia wolności na podstawie art.207§3 kk przy zastosowaniu art. 37b kk w zw. z art. 34 §1a pkt1 kk i art. 35§1 kk orzeczono wobec oskarżonego Ł. Z. (1) karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 2 (dwóch) lat ograniczenia wolności połączoną z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym.

Zwięźle o powodach zmiany

Uznając, że zachowania Ł. Z. wyczerpały dyspozycje art. 207§3 kk Sąd Okręgowy po części podzielił zarzut apelacji w zakresie wymierzonej kary.

Oskarżony dopuści się czynu o bardzo wysokim stopniu zawinienia i społecznej szkodliwości i tym samym nie było możliwe orzeczenie wobec niego kary o charakterze w pełni wolnościowym.

Tym samym, z uwagi na to że strony nie zamieszkują już razem ale mają na utrzymaniu małoletnie dziecko, co do którego pokrzywdzona nie sprzeciwiała się aby miało kontakt z ojcem, Sad Okręgowy uznał, że możliwe jest zastosowanie wobec Ł. Z. instytucji z art. 37b kk.

Tak ukształtowane orzeczenie o karze winno spełnić wobec wymienionego cele określone w art. 53 kk w szczególności wychowawcze jak również właściwie kształtować świadomość prawną społeczeństwa i pozwolą na uświadomienie oskarżonemu, że jego zachowanie nie było prawidłowe i zapobiegnie podobnym działaniom w przyszłości.

Nie uwzględniono natomiast postulatu w zakresie obniżenia wysokości nawiązki na rzecz pokrzywdzonej albowiem wobec rozmiaru jej pokrzywdzenia w żadnym wypadku nie jest ona wygórowana.

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

Zwolniono oskarżonego Ł. Z. (1) od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze oraz zasądzono od niego na rzecz oskarżycielki posiłkowej A. W. (1) kwotę 840 (osiemset czterdzieści) zł tytułem wydatków poniesionych na ustanowienie pełnomocnika z wyboru w instancji odwoławczej.

7.  PODPIS

0.11.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego Ł. Z. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 20 maja 2025 r., sygn. akt II K 1090/24

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana