Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Olsztynie

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VII Ka 681/15

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 18 kwietnia 2025 r. w sprawie II K 2192/19

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońcy oskarżonego B. K. (1)

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1

Obrońcy oskarżonego B. K. (1) wyrok zaskarżyli w całości i zarzucili mu:

1/ naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie art. 7 kpk poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, w postaci:

- nieuwzględnienia w dostateczny sposób wyjaśnień samego oskarżonego, który od początku postępowania nie przyznawał się do zarzucanego czynu i wskazywał, iż nie dopuścił się nieprawidłowości w zakresie sprawowania opieki nad pacjentką, wszelkie podejmowane procedury medyczne były prawidłowe, jak również wobec pokrzywdzonej zastosowano wzmożony nadzór medyczny mający na celu monitorowanie dobrostanu płodów.

- nieuwzględnienia w sposób dostateczny, tego że pacjentka znajdowała się w ciąży bliźniaczej, na wczesnym etapie ciąży wysokiego ryzyka w 28 hbd, gdzie zdrowie jednego z bliźniąt nie było zagrożone, a podjęcie decyzji rozwiązania ciąży drogą cesarskiego cięcia na takim etapie ciąży jest ryzykowne, gdyż nie ma gwarancji na przeżycie płodów, w związku z tym zgodnie ze sztuką lekarską należy podejmować działania diagnostyczo-terapeutyczne oraz obserwację do czasu, w którym rozwiązanie ciąży poprzez dawałoby gwarancję przeżycia dzieci,

2/ naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k art. 170 §1 pkt 5 k.pk w zw.z art 193 § 1 i 2 k.p.k polegające na przeprowadzeniu i uznaniu za wiarygodną opinię sądowo-lekarską biegłych z (...) w Ł. dotyczącą oceny stanu bezpośredniego zagrożenia zdrowia i ży cia płodów bez uprzedniego zapoznania się z pełną dokumentacją medyczną neon- tologiczneą dzieci urodzonych w wyniku zdarzenia, co uniemożliwiło dokonanie pełnej, rzetelnej i zgodnej z zasadami wiedzy medycznej oceny, czy w istocie oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona art 160 § 2 k.k poprzez bezpośrednie narażenie bliźniąt na niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu,

3/ naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na treść orzeczenia w szczególności art.201 k.p.k w zw. z art 7 k.p.k poprzez nieuprawnione przyjęcie , że dowód z opinii biegłych jest pełny, jasny i fachowy, pomimo, iż został sporządzony bez zapoznania się z pełnym materiałem dowodowym w sprawie — mianowicie bez zapoznania się przez biegłych z całością dokumentacji medycznej istotnej dla oceny całego procesu diagnostyczno-leczniczego, ograniczając się jedynie do dokumentacji z pierwszego szpitala ( (...) w O.), co wynikało z literalnej interpretacji postanowienia sądu o dopuszczeniu dowodu z opinii, pomimo że w postępowaniu przygotowawczym oceniany był cały przebieg leczenia jako podstawa do przedstawienia zarzutów oskarżonemu.

4/ naruszenie przepisów prawa procesowego art 7 k.p.k, polegające na niesłusznym przyjęciu - że oskarżony dopuścił się narażenia bliźniąt na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, mimo że oskarżony — jako lekarz — w momencie zaobserwowania objawów zagrożenia ciążowego podjął prawidłową decyzję o niezwłocznym przekazaniu pacjentki do szpitala o wyższym stopniu referencyjności, zgodnie z aktualną wiedzą medyczną oraz standardami opie-ki okołoporodowej, a do ewentualnych dalszych zaniechań doszło dopiero po przyjęciu pacjentki do Wojewódzkiego Szpitala (...) w O., gdzie zaniechano natychmiastowego przeprowadzenia cięcia cesarskiego.

- błędnym przyjęciu, iż przed 21.00 w dniu zdarzenia nie podjął decyzji o przekazaniu pacjentki do szpitala o wyższym stopniu frekwencyjności, podczas gdy — zgodnie z aktualną wiedzą medyczną, stanem klinicznym pacjentki w tym prze-dziale czasowym oraz obowiązującymi standardami postępowania medycznego — nie istniały przesłanki do natychmiastowego porodu operacyjnego ani do niezwłocznego przekazania pacjentki do placówki o wyższej referencyjności, gdyż wówczas stan kliniczny nie wymagał pilnego działania.

5/ naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia art. 7 k.p.k., poprzez niedokonanie przez sąd I instancji ustaleń faktycznych w zakresie stopnia i bezpośredniości zagrożenia dla życia lub zdrowia, mimo że okoliczność ta miała istotne znaczenie dla prawidłowej oceny prawnej czynu przypisanego oskarżonemu,

6/ błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść orzeczenia, polega-jący na błędnym przyjęciu, że w godzinach ujętych w opisie czynu (...) istniało po stronie personelu medycznego narażenie pacjentki na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w rozumieniu art. 160 § 2 k.k., podczas gdy z materiału dowodowego nie wynika , aby występowały w tym czasie podstawy medyczne do wykonania cesarskiego cięcia, co oznacza, że nie istniało realne, konkretne i aktualne zagrożenie życia ani zdrowia, a pacjentka została, w momencie pojawienia się pierwszych objawów u jednego z płodów, niezwłocznie przekazana do ośrodka o wyższej referencyjności, co wyklucza zaniedbanie i wskazuje na właściwe postępowanie zgodne z aktualną wiedzą medyczną.

7/ naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, a w szczególności: . art. 201 k.p.k. art. 172 k.p.k. w zw. z art. 170 §1 pkt 5 k.p.k w zw. z art. 7 k.p.k poprzez: bezpodstawne przyjęcie przez sąd I instancji, że opinia biegłych z (...) w Ł. jest wiarygodna i wystarczająca do poczynienia ustaleń faktycznych, mimo że pozostaje ona w istotnej sprzeczności z opinią biegłych S. J. (1) i A. M. (1) i nie dopuszczeniu przez Sąd zarządzenia konfrontacji biegłych lub choćby wezwania ich na rozprawę w celu wyjaśnienia rozbieżności między opiniami.

8/ art. 201 k.p.k. - poprzez zaniechanie dopuszczenia opinii uzupełniającej lub prze-prowadzenia konfrontacji biegłych celem wyjaśnienia istotnych sprzeczności między ich stanowiskami, mimo że zachodziła oczywista potrzeba takiego postępowania dowodowego.

10/ pominięcie przez sąd orzekający jak i samych biegłych faktu istnienia oddziału neonatologicznego w M. Szpitalu (...) w O., (Oddział noworodków i wcześniaków) który posiada zaplecze techniczne, sprzęt medyczny oraz personel umożliwiający podjęcie opieki, tym samym mógł realizować opiekę nad wcześniakami., powyższe nie było przedmiotem rozważań biegłych a w konsekwencji Sądu orzekającego,

11/ braku oceny faktu dobrowolnego uchylenia ewentualnego stanu zagrażanie płodów poprzez przekazanie ciężarnej do Wojewódzkiego Szpitala (...), gdzie w przypadku urodzenia noworodków znajdowałyby się w szpitalu III stopnia referencyjności.

12/ braku ustalenia przez Sąd pierwszej instancji jakie są różnice, w jakości sprzętu medycznego znajdującego się w zasobach M. Szpitala (...) w O. na oddziale intensywnej terapii noworodka, stanem personelu w porównaniu do Wojewódzkiego Szpitala (...),

13/ błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, iż oskarżony naraził bliźnięta na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w sytuacji gdy takie stwierdzenie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ustalenie takie jest całkowicie dowolne i nieuprawnione.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońców oskarżonego zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że B. K. (1) został oskarżony o to, że w dniu 07-08-2016 r. w O. jako lekarz na terenie Z. (...)w O., będąc obowiązanym do opieki nad pacjentką M. C. (1), będącą w 28 tygodniu ciąży, wbrew oczywistym wskazaniom wiedzy i sztuki lekarskiej, po zaznajomieniu się z wynikami zapisów KTG zaniechał decyzji o natychmiastowym zakończeniu ciąży drogą cesarskiego ciecia ze względu na zagrażającą zamartwice bliźniąt o czym świadczyły nieprawidłowe zapisy KTG z oscylacją milczącą i nieprawidłowe przepływy w USG, czym ze względu na utrzymywanie się stanu zagrażającej zamartwicy dzieci naraził bliźnięta na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu

tj. o czyn z art. 160 § 2 kk.

Natomiast zaskarżonym wyrokiem oskarżonego B. K. (1) w ramach zarzucanego mu czynu uznano za winnego tego, że w dniu 07-08-2016 r. w O. jako lekarz na terenie Z. (...) w O., będąc obowiązanym do opieki nad pacjentką M. C. (1), będącą w 28 tygodniu ciąży, wbrew wskazaniom wiedzy i sztuki lekarskiej, po zaznajomieniu się z wynikami zapisów KTG i wynikiem badania USG, które wskazywały na wysokie prawdopodobieństwo konieczności rozwiązania ciąży bliźniaczej w trybie pilnym, nie podjął niezwłocznej decyzji tj. już w godzinach przedpołudniowych, o przekazaniu pacjentki do szpitala o wyższym stopniu referencyjności (III stopień referencyjności), czym naraził bliźnięta na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu tj. czynu z art. 160 § 2 kk i za to na podstawie art. 160§2 kk w zw. z art. 37a kk przy zastosowaniu art. 4§1 kk skazano go na karę 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, po 50 (pięćdziesiąt ) zł każdą stawkę.

Zatem przedmiotem oceny zachowania B. K. było jego postępowanie już nie w zakresie natychmiastowego zakończeniu ciąży drogą cesarskiego ciecia ze względu na zagrażającą zamartwice bliźniąt lecz kwestia niezwłocznej decyzji, tj. już w godzinach przedpołudniowych, o przekazaniu pacjentki do szpitala o wyższym stopniu referencyjności (III stopień referencyjności).

Podkreślenia przy tym wymaga, że wyrok został zaskarżony jedynie na korzyść oskarżonego.

W tym miejscu wskazać także należy, że w żadnym wypadku zachowanie oskarżonego nie mogło być oceniane przez pryzmat zarzucanego i przypisanego mu czynu z art. 160§2 kk tj. przy przyjęciu umyślności, albowiem brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że B. K. miał zamiar popełnienia przestępstwa albo na to się godził. W ocenie Sądu Okręgowego nie sposób było także przypisać oskarżonemu działania nieumyślnego w postaci niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach.

Analiza akt sprawy wskazuje na to, ż podstawą skierowania wobec B. K. aktu oskarżenia o czyn z art. 160§2 kk były wnioski płynące z „pierwszej” pisemnej opinii, w której między innymi wskazano, że „najprawdopodobniej zaczynało dochodzić do zamartwicy płodu/płodów” a „zwłoka w decyzji o wykonaniu zabiegu cięcia cesarskiego przy nieprawidłowych zapisach KTG pogorszyła rokowania co do przeżycia” – k. 131 odw. Tymczasem na rozprawie w dniu 9 stycznia 2023 r. biegli S. J. i A. M. stwierdzili, iż „niefortunnie zostało sformułowane w opinii (pisemnej), że zwłoka w decyzji o wykonaniu zabiegu cesarskiego cięcia przy nieprawidłowych zapisach KTG pogorszyła rokowania co do przeżycia” a sam S. J. (wnioski te podzieliła A. M.) wycofał się ze stwierdzenia o zagrażającej zamartwicy – k. 418-418 odw. Powyższe stwierdzenia ustnej opinii biegłych wobec treści zaskarżonego wyroku spowodowały znacząca zmianę w opisie czynu przypisanego w stosunku do treści zawartych w akcie oskarżenia.

Co przy tym istotne, analiza opinii ustnej oraz opinii biegłych „z Ł.” nie wskazuje na to aby występowały medyczne wskazania do natychmiastowego wykonania cięcia cesarskiego – porównaj k. 419 i k. 477, tym bardziej że M. C. (1) znajdowała się w ciąży bliźniaczej jednokosmówkowej dwuowodniowej (28 hbd i 1 dzień) i chorowała na cukrzycę ciążową i była to ciąża bardzo wysokiego ryzyka; ci ostatni biegli w pisemnej opinii zauważyli także, iż „oczywiście alternatywnie, po uzyskaniu wyniku badania KTG z dn. 07.08.2016 r. z godz. 21.33-22.40, lekarz dyżurny dr K., zamiast podejmować decyzję o przeniesieniu pacjentki do innego szpitala, mógł podjąć decyzję o wykonaniu cięcia cesarskiego. Niemniej jednak, biorąc pod uwagę wiek ciążowy, niższy stopień referencyjności przedmiotowego szpitala i mniejsze możliwości opieki nad noworodkiem, musiałby liczyć się możliwością wystąpienia różnych potencjalnych powikłań u noworodka, którym personel medyczny jego szpitala mógłby nie podołać, co wiązałoby się nie tylko z niewystarczającą opieką neonatologiczną, ale także koniecznością transportu noworodków do szpitala o wyższym stopniu referencyjności” – k. 477.

Niemniej, jeszcze raz z mocą podkreślić należy, że oba zespoły biegłych w swoich opiniach „nie zarzucali” oskarżonemu braku wykonania natychmiastowego wykonania cięcia cesarskiego; właśnie bowiem stan ciąży (31 tydzień) siłą rzeczy „nakazywał” jej kontynuowanie albowiem było to bardziej korzystne dla jej rozwoju – porównaj k. 419.

Jak to wynika z treści zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji, w ślad za opinią biegłych (...) nieprawidłowość w zachowaniu B. K. upatrywał w niepodjęciu niezwłocznej decyzji tj. już w godzinach przedpołudniowych, o przekazaniu pacjentki do szpitala o wyższym stopniu referencyjności (III stopień referencyjności). Zwrócić jednakże uwagę należy, że przy odrzuceniu błędu co do braku wykonania przez oskarżonego natychmiastowego cięcia cesarskiego, w istocie z opinii jak na k. 473-477 nie wynika, poza ogólnym stwierdzeniem, iż zbyt późne przekazanie pacjentki w ciąży bliźniaczej do szpitala o wyższym stopniu referencyjności narażało oba płody M. C. (1) na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu natomiast, konstatacja o faktycznych skutkach takiego nieprzekazania. Znamienne bowiem jest uwaga biegłego S. J. z rozprawy z dnia 9 stycznia 2023 r., że „w dzisiejszych czasach sztuka położnicza polega nie na tym, żeby wykonywać jakieś czynności na płodzie, tylko żeby uniknąć prokuratora” – k. 417. Natomiast faktycznie oskarżony, położnik z wieloletnim doświadczeniem nie dążył do odrzucenia od siebie „trudnej” ciąży lecz podejmował działania w celu jej podtrzymania albowiem zapewniało to lepszy jej dobrostan.

Zgodzić zatem należało o się ze skarżącymi co do tego, że oskarżony w czasie, gdy sprawował opiekę nad pacjentką podjął działania prewencyjne, mające na celu zminimalizowanie ryzyka, co faktycznie znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym, jak również w opiniach wskazujących na przeprowadzenie szeregu działań medycznych.

Ponadto podkreślić należy, że dla wykazania sprawstwa z art. 160 kk konieczne jest wykazanie bezpośredniego narażenia na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia, to znaczy realnego, aktualnego i konkretnie zidentyfikowanego w czasie; natomiast samo potencjalne ryzyko medyczne, o charakterze warunkowym i zależnym od wielu czynników, nie wyczerpuje znamion tego przestępstwa. Co istotne, przy typie nieumyślnym z art. 160 k.k. obiektywne przypisanie sprawcy skutku jest możliwe wyłącznie wówczas, gdy zostanie dowiedzione, że pożądane działania alternatywne, polegające na wykonaniu ciążącego na lekarzu obowiązku, zapobiegłyby realnemu i znaczącemu stopniowi tego narażenia.

W ślad za apelacją zauważyć należy, że „biegli, oceniając retrospektywnie sytuację medyczną, wskazali, że optymalne postępowanie mogłoby polegać na wcześniejszym przekazaniu pacjentki do ośrodka o wyższej retencyjności w przedziale godzinowym ujętym w przyjętym przez Sąd I instancji opisie czynu”, przy czym takie wskazanie opiniujących w istocie nie oznacza istnienia obowiązku przekazania pacjentki w tym czasie z uwagi na bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia, lecz jedynie na możliwy wariant zachowania, przy czym ponownie stwierdzić należy, że w tym okresie nie występowały bezwzględne wskazania do natychmiastowego cięcia cesarskiego; tętno płodów oraz inne parametry życiowe nie wykazywały wówczas cech patologicznych, a decyzja o obserwacji i monitorowaniu była zgodna z obowiązującymi standardami medycznymi; przed godziną 21:00 nie występowały przesłanki do stwierdzenia bezpośredniego zagrożenia życia ani zdrowia płodów. Zatem B. K. nie miał podstaw do przewidzenia nagłego pogorszenia się stanu zdrowia i tym samym nie może ponosić odpowiedzialności karnej za brak decyzji o przekazaniu albowiem działanie takie byłoby medycznie nieuzasadnione w tym czasie a samo późniejsze wystąpienie powikłań nie jest równoznaczne z wcześniejszym narażaniem w rozumieniu art. 160 k.k.

Podkreślenia wymaga, że w momencie przyjęcia do Wojewódzkiego Szpitala (...), lekarze tam pracujący uznali, iż istnieje potrzeba dalszej obserwacji stanu płodów, a nie rozwiązanie ciąży; jak wynika z akt sprawy M. C. (1) na Izbie Przyjęć przebywała w dniu 7 sierpnia 2016 r. w godz. 23.10-23.55, po czym przeniesiono ją na Oddział a już w dniu 8 sierpnia 2016 r. przeprowadzono badanie podmiotowe i przedmiotowe oraz dodatkowe o godz. 00.45 a operację i cesarskie ciecie przeprowadzono w godz. 1.27-1.45 – k. 117 odw.-118. Trafnie zatem za skarżącymi odwołać do stwierdzeń S. J. co do rozumienia pojęć „w trybie pilnym i natychmiastowym” i wskazania, że faktycznie cesarskie cięcie było wykonane w trybie pilnym ( a nie natychmiastowym)– k. 419 odw. Nie bez racji przy tym w apelacji zauważono, że „personel medyczny (...) w O. miał świadomość wczesnego etapu ciąży i zagrożeń wynikających z podjęcia decyzji o rozwiązaniu ciąży w tak wczesnym jej okresie dlatego stosował dalszą obserwację dobrostanów płodów, tym samym licząc na poprawę parametrów ciążowych”.

Odnośnie do kwestii przekazania pacjentki do placówki o wyższej referencyjności, to uzasadnione jest to wtedy, gdy istnieją przesłanki kliniczne sugerujące ryzyko komplikacji, których dana jednostka nie może skutecznie opanować, lub istnieją już pierwsze objawy niewydolności łożyska, zagrożenia płodu, nadciśnienia itp. Zatem w sytuacji gdy takie objawy nie występują, przy czym lekarz „zachowuje czujność” i prowadzi odpowiedni monitoring, nie sposób jest mówić o działaniu narażającym pacjentkę na bezpośrednie niebezpieczeństwo. Tym samym lekarz nie może być karany za nieoptymalne decyzje ale tylko i wyłącznie za działania, które skutkują realnym zagrożeniem życia lub zdrowia. Zgodzić się zatem należało i z tym stwierdzeniem apelujących, że „sam fakt, że pacjentka mogła zostać przekazana wcześniej do szpitala o wyższej referencyjności, nie stanowi podstawy do przypisania lekarzowi czynu z art. 160 § 2 k.k., jeśli w momencie podjęcia decyzji nie istniały objawy bezpośredniego zagrożenia dla życia lub zdrowia pacjentki lub płodu a w konsekwencji sama możliwość powstania takiego zagrożenia w przyszłości nie wypełnia znamion tego przestępstwa.

Z opinii biegłych zdaje się wynikać, że przekazanie pacjentki do szpitala o wyższym poziomie referencyjności byłoby postępowaniem „bardziej ostrożnym”; jednakże jak to wskazano wcześniej, w czasie pobytu M. C. w M. Szpitalu (...) nie występowały kliniczne objawy wskazujące na konieczność natychmiastowego cięcia cesarskiego ani realne symptomy zagrożenia dla życia lub zdrowia matki lub płodu; parametry monitorowania były stabilne, a decyzja o dalszej obserwacji mieściła się w granicach wiedzy medycznej i przyjętych standardów postępowania. Nie bez znaczenia jest i to, że M. Szpitalu (...) w O., w 2016 r. istocie istniał oddział neonatologicznego w Oddziale noworodków i wcześniaków, który posiadał zaplecze techniczne, sprzęt medyczny oraz personel umożliwiający podjęcie opieki, tym samym mógł realizować opiekę nad wcześniakami, przy czym nie sposób jest kategorycznie cenić czy opieka jaką zapewnionoby noworodkom w M. Szpitalu (...) odbiegała od tej jaką gwarantował szpital o wyższym stopniu referencyjności – porównaj k. 419, k. 474-477. W tym zakresie prawidłowo skarżący odwołali się do stwierdzania biegłej A. M. (1), która na pytania obrońców podała „Trudno mówić o opiece nad noworodkiem jeśli go jeszcze nie było, ale gdyby się pojawił, to można by wtedy oceniać, gdzie dla niego były lepsze warunki hospitalizacji. Miałoby to wpływ, gdyby uznano, że jest potrzeba pilnego rozwiązania ciąży albo w przypadku, gdyby zadziało się coś dodatkowego, oraz „: w momencie porodu bliźniak, który się urodził, był w odpowiedniej placówce. Drugi, skoro urodził się martwy, nie podlegał opiece” a w odpowiedzi na pytanie prokuratora wymieniona podała, że „mówimy o narażeniu dzieci, a nie ciężarnej. Gdyby poród odbywał się w szpitalu miejskim, to istniałoby większe zagrożenie dla dzieci, bo i tak istniało zagrożenie wynikające z wcześniactwa” – k. 418 odw.- 419. W konsekwencji przekazanie ciąży do S. (...) powodowało, iż z tą chwilą potencjalna opieka ze strony szpitala III stopnia referencyjności została zapewniona, a potencjalne zagrożenie usunięte. Natomiast wcześniejsze „przekazanie” miałoby nastąpić tylko z uwagi na lepsze warunki na oddziale S. (...), przy czym miałoby to znaczenie, o ile dziecko urodziłoby się żywe, bo lepszy sprzęt miałby zapewnić lepsze warunki dla dziecka.

Uznać tym samym należy, że niesłusznie został przypisany oskarżonemu B. K. (1) zarzut bezpośredniego narażenia płodów na niebezpieczeństwo albowiem wymieniony, w chwili stwierdzenia objawów wskazujących na ciążę zagrożoną (w tym objawów mogących świadczyć o zaburzeniach dobrostanu płodu), zgodnie ze sztuką lekarską i zasadami wiedzy medycznej, podjął decyzję o niezwłocznym przekazaniu pacjentki do szpitala o wyższym poziomie retencyjności celem dalszej diagnostyki i ewentualnego leczenia; oskarżony wywiązał się z tego obowiązku właściwie i niezwłocznie, wykazując należytą staranność zawodową oraz działając w interesie bezpieczeństwa pacjentki i dziecka.

Wniosek

o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu; ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

W orzeczeniu Sądu I instancji stwierdzono zarzucaną obrazę przepisów postępowania oraz błędy w ustaleniach faktycznych i tym samym uwzględniono wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnieno oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie II Wydziału Karnego z dnia 18 kwietnia 2025 r., sygn. akt II K 2192/19

zmieniono w ten sposób, że oskarżonego B. K. (1) uniewinniono od popełnienia zarzucanego mu czynu.

Zwięźle o powodach zmiany

Z przyczyn wskazanych wyżej znano zasadność zarzutów apelacji obrońców oskarżonego B. K. (1).

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

Koszty procesu w sprawie ponosi Skarb Państwa.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońcy oskarżonego B. K. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 18 kwietnia 2025 r. w sprawie II K 2192/19

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana