Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Olsztynie

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VII Ka 692/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 2 lipca 2025 r. w sprawie II K 371/25

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca oskarżonego A. Ś. (1)

☐ oskarżony

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Obrońca oskarżonego wyrokowi zarzucił:

1/ błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że stopień winy i społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu uzasadniał przekonanie, że w stosunku do oskarżonego nie zachodzą przesłanki warunkowego umorzenia postępowania, podczas gdy właściwa analiza elementów podmiotowych i przedmiotowych czynu, a zwłaszcza dotychczasowego sposobu życia oskarżonego i jego postawy po popełnieniu czynu, prowadzi do wniosku, że stopień winy oraz społecznej szkodliwości czynu nie był znaczny w rozumieniu art. 66 § 1 k.k., a zatem w niniejszej sprawie zachodziły podstawy do warunkowego umorzenia postępowania;

2/ niesłuszne i naruszające zasadę równości wobec prawa wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstancji RP zastosowanie art. 178a § 5 k.k. i orzeczenie na tej podstawie przepadku równowartości pojazdu mechanicznego, którym poruszał się oskarżony, mimo iż art. 178a § 5, w zw. z art. 44b § 1 - 5 k.k. wyraźnie różnicują sytuację prawną podmiotów podlegających reżimowi ich zastosowania, wyłącznie w oparciu o zastosowanie kryterium wartości pojazdu, co nie może ostać się w demokratycznym państwie prawa.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przede wszystkim stwierdzić należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd meriti poddał wszechstronnej analizie i ocenie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 4 k.p.k. Także przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 k.p.k. i przekonująco uzasadnione w pisemnych motywach skarżonego wyroku. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji wnikliwe zweryfikował tezy aktu oskarżenia w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia skutkującego skazaniem A. Ś. (1). Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody takiego rozstrzygnięcia, a Sąd Okręgowy w pełni podziela przedstawioną tam argumentację. Sąd I instancji prawidłowo, w oparciu o zebrany materiał dowodowy odtworzył przebieg zdarzenia, oceniając dowody w sposób zgodny z zasadami prawa procesowego. Tym samym ustalenia faktyczne w zakresie ustalonego zachowania oskarżonego, który w stanie wysokiej nietrzeźwości prowadził pojazd mechaniczny nie wykraczały poza ramy swobodnej oceny dowodów albowiem poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz sędziowskim przekonaniem. W tym stanie rzeczy podnieść należy, że Sąd orzekający, rozstrzygając o winie bądź niewinności oskarżonego, kieruje się własnym, wewnętrznym przekonaniem, nieskrępowanym żadnymi ustawowymi regułami dowodowymi, a przekonanie to pozostaje tak długo pod ochroną art. 7 k.p.k., dopóki nie zostanie wykazane, że sąd I instancji oparł swe przekonanie o winie oskarżonego bądź na okolicznościach nieujawnionych w toku przewodu sądowego, bądź też ujawnionych w toku przewodu sądowego, ale ocenionych w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 1974 r. w sprawie Rw 618/74, OSNKW 3-4/1975, poz. 47, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r. w sprawie WRN 149/90, OSNKW 7-99/991, poz. 41, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 1996 r. w sprawie II KRN 199/95, OSN PiPr 10/1996, poz. 10), co w sprawie niniejszej nie miało miejsca.

W konsekwencji prawidłowo ustalono, że oskarżony w dniu 24.12.2024 r. w P., gmina G., prowadził na drodze publicznej (...) w ruchu lądowym samochód osobowy marki B. o numerach rejestracyjnych (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości o stężeniu: I badanie o godzinie 20:05 z wynikiem – 1,37 mg/l, II badanie o godzinie 20:38 z wynikiem – 1,17 mg/l, III badanie o godzinie 21:18 z wynikiem – 1,16 mg/l, IV badanie o godzinie 21:21 z wynikiem – 1,12 mg/l w wydychanym powietrzu,

czym wypełnił znamiona przestępstwa z art. 178a§1 kk.

W ocenie Sądu Okręgowego zastosowanie wobec oskarżonego instytucji warunkowego umorzenia postępowania nie byłoby zasadne i współmierne do wagi popełnionego czynu. Wbrew stanowisku skarżącego uznać należało, iż szkodliwość społeczna czynu oskarżonego przekraczała stopień określony treścią art. 66§1kk. Jak bowiem wynika z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego u A. Ś. oznaczono stężenie alkoholu we krwi o wartości sięgającej nawet 1,37 mg/l a wymieniony w godzinach późnowieczornych/nocnych w Wigilię Bożego Narodzenia kierował pojazdem i jadąc z I. (pokonując około 50 km w czasie około 40 minut) poruszał się ważną arterią dla ruchu drogowego w województwie (...). Podkreślenia wymaga, że A. Ś. kierował w stanie pojazdem w stanie wysokiej nietrzeźwości w porze powrotów z Wieczerzy wigilijnej i związanym z tym wzmożonym ruchem pojazdów, co dodatkowo wskazuje na wysoki stopień zawinienia i społecznej szkodliwości popełnionego czynu

W żaden sposób zachowania oskarżonego nie może tłumaczyć rodzinna kłótnia. Oskarżony swoim czynem stworzył bardzo konkretne zagrożenie bezpieczeństwa dla pozostałych uczestników ruchu drogowego oraz wykazał wysoce lekceważący stosunek względem obowiązującego porządku prawnego, prowadząc pojazd po długotrwałym (od godziny 16.00 – k. 119 odw., k. 5 odw., k. 7 odw.) spożywaniu alkoholu.

Z tych względów, pomimo spełnienia formalnych przesłanek, brak było podstaw do uwzględnienia postulatu zawartego w apelacji o warunkowe umorzenie postępowania.

W ocenie Sądu Okręgowego ukształtowane zaskarżonym wyrokiem orzeczenie o karze i środkach karnych w żadnym wypadku nie nosi cech rażącej surowości i spełnia cele prewencji indywidualnej i ogólnej poprzez wyeliminowanie z uczestnictwa w ruchu drogowym kierującego naruszającego obowiązujące w nim zasady. Tym samym winno ono spełnić wobec wymienionego cele określone w art. 53 kk w szczególności wychowawcze jak również właściwie kształtować świadomość prawną społeczeństwa. Według Sądu Okręgowego pozwoli ono na uświadomienie oskarżonemu, że jego zachowanie nie było prawidłowe i zapobiegnie podobnym jego działaniom w przyszłości.

Wobec nieuwzględnienia postulatu o warunkowe umorzenie postępowanie nie było możliwe obniżenie wysokości świadczenia pieniężnego do kwoty 3000 zł.

Co do zarzutu związanego z rozstrzygnięciem z pkt IV sentencji, to zgodzić się należało z Sądem I instancji – k.121, że w ustalonym stanie faktycznym nie zachodziły żadne okoliczności, które umożliwiałyby odstąpienie od przepadku pojazdu. Od wprowadzenia tej regulacji do chwili czynu minęło kilka miesięcy i była ona powszechnie znana. Tym samym Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zastosowania zdania drugiego art. 178a§5 kk albowiem w sprawie nie zachodził wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami.

Wniosek

o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

1) warunkowe umorzenie postępowania karnego przeciwko oskarżonemu;

2) orzeczenie wobec oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenia pieniężnego w kwocie 3.000 zł;

3) orzeczenie w stosunku do oskarżonego środka karnego w postaci zakazu pro-wadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku;

4) odstąpienie od orzekania przepadku samochodu osobowego marki B. o nr rej. (...).

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wobec podanych wcześniej okoliczności nie uznano za zasadne postulatów zawartych w apelacji obrońcy oskarżonego.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.11.

Przedmiot utrzymania w mocy

0.1Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 2 lipca 2025 r. w sprawie II K 371/25 utrzymano w mocy.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Wobec wskazanych wcześniej okoliczności uznano wyrok za prawidłowy tak co do zasady jak i zaaprobowano wymierzone oskarżonemu karę i środki karne.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.11.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

Zwolniono oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze uznając, że przemawiają za tym względy słuszności.

7.  PODPIS

0.11.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego A. Ś. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 2 lipca 2025 r. w sprawie II K 371/25

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana