Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Olsztynie

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VII Ka 726/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 13 sierpnia 2025 r. w sprawie II K 995/24

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca oskarżonego K. S. (1)

☐ oskarżony

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☐

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1

obrońca z urzędu oskarżonego K. S. (1) zaskarżył wyrok całości na korzyść oskarżonego i zarzucił mu:

1/ naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 14 § 1 k.p.k. oraz art. 399 § 1 k.p.k. poprzez wyjście przez Sąd I instancji poza granice oskarżenia ujęte w akcie oskarżenia i orzeczenie przez Sad I instancji również w przedmiocie zniszczenia innej/drugiej kamery, która nie była objęta aktem oskarżenia, ani zakresem oskarżenia w trakcie całego postępowania przygotowawczego jak i sądowego, a tym samym rozszerzenie przedmiotu osądu przez Sąd z urzędu, co stanowi niedopuszczalne wyjście poza granice oskarżenia, naruszające zasadę kontradyktoryjności postępowania karnego.

2/ naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dowolną, nie zaś swobodną, stojącą w sprzeczności z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci wyliczeń pokrzywdzonego co do wartości zniszczonych kamer, polegającą na dowolnym i bezkrytycznym przyjęciu wyliczeń pokrzywdzonego jako podstawy ustalenia wartości szkody, bez przeprowadzenia rzetelnego postępowania dowodowego, w szczególności poprzez dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, co doprowadziło do zawyżenia wartości szkody i tym samym również błędnego ustalenia podstaw wymiaru kary.

3/naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dowolną, nie zaś swobodną, stojącą w sprzeczności z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci przedłożonych przez obrońcę oskarżonego wydruków z portalu (...), przedstawiających ceny kamer, poprzez uznanie, że nie zasługują one na uwzględnienie, ponieważ dotyczyły one innych modeli kamer niż będące przedmiotem niniejszego postępowania - podczas gdy dowód ten miał na celu zobrazowania, iż kamery, które uległy zniszczeniu, nie były kamerami nowymi, lecz znajdowały się w celi izolacyjnej już od dłuższego czasu, a zatem ich wartość rynkowa była istotnie niższa od wartości nowych urządzeń. Tymczasem Sąd 1 instancji oparł ustalenia dotyczące wysokości szkody wyłącznie na wyliczeniu pokrzywdzonego, które odnosiło się do cen nowych kamer, nie uwzględniając deprecjacji ich wartości wskutek zużycia i upływu czasu, i tak samo jak przedłożone przez obrońcę wydruki z portalu (...) tak i wyliczenia pokrzywdzonego dotyczyły kamer których (jak to ujął Sąd I instancji) stanu w jakim są proponowane na sprzedaż nie sposób ustalić.

4/ naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść orzeczenia tj. art. 6 kpk poprzez naruszenie przez Sąd I instancji prawa oskarżonego do obrony z uwagi na fakt, że obrońca w toku postepowania prowadził obronę oskarżonego w zakresie zniszczenia jednej kamery oraz 3 sztuk koszy, zaś Sąd wykraczając poza granice oskarżenia skazał oskarżonego dodatkowo za czyn nieobjęty oskarżeniem (zniszczenie drugiej kamery) co skutkowało naruszenie przez Sąd I instancji prawa oskarżonego do obrony.

5/ naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść orzeczenia tj. art. 193 § 1 k.p.k. poprzez niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego celem ustalenia rzeczywistej wartości zniszczonego mienia w postaci dwóch kamer oraz 3 sztuk koszty i oparcie się wyłącznie na wyliczeniach pokrzywdzonego, w sytuacji gdy oskarżony kwestionował wartość zniszczonego mienia, a ustalenie wartości zniszczonego mienia Sąd dokonał w sposób dowolny, przyjmując jedne z wartości wskazywanych przez pokrzywdzonego w toku postępowania sądowego.

6/ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, że oskarżony spowodował szkodę w mieniu w postaci dwóch kamer o pełnej wartości rynkowej, podczas gdy zakres oskarżenia nie wskazuje na uszkodzenie drugiego urządzenia przez oskarżonego, a także nie wskazuje na rzeczywistą wartość zniszczonych przedmiotów.

7/ naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść orzeczenia tj. art. 201 k.p.k. poprzez niedopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego psychiatry celem ustalenia poczytalności oskarżonego w chwili zdarzenia, w szczególności, że z dokumentów przedstawionych przez obrońcę oskarżonego wynikało, że u oskarżonego rozpoznano schizofrenię paranoidalną w zbliżonym okresie czasu co czyn popełniony w przedmiotowej sprawie, a zatem Sąd I instancji powinien z większą dozą sceptycyzmu podejść do wydanej w przedmiotowej sprawie opinii biegłego i dopuścić dowód z opinii innego biegłego psychiatry.

Ponadto jako obrońca oskarżonego, działając w imieniu własnym, zaskarżył postanowienie Sądu Rejonowego w Olsztynie II Wydział Karny zawarte w pkt II. wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie II Wydział Karny z dnia 13 sierpnia 2025 roku wydanego w sprawie II K 995/24 w zakresie przyznania od Skarbu Państwa na rzecz adwokata T. S. wynagrodzenia za obronę oskarżonego K. S. (1) wykonywaną z urzędu w postępowaniu przed Sądem I instancji w całości i zarzucił mu:

1/ naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 4 ust. 2 pkt 1 - 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 763) poprzez ich niezastosowanie i tym samym przyznanie na rzecz adwokata T. S. wynagrodzenia za reprezentowanie oskarżonego z urzędu w postępowaniu przed Sądem I instancji w niewłaściwej (nieadekwatnej) wysokości.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie.

Wskazać należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd meriti poddał analizie i ocenie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 4 k.p.k. Także przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 k.p.k. i przekonująco uzasadnione w pisemnych motywach skarżonego wyroku. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji trafnie zweryfikował tezy aktu oskarżenia w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia skutkującego skazaniem K. S.. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody takiego rozstrzygnięcia, a Sąd Okręgowy w pełni podziela przedstawioną tam argumentację. Sąd I instancji prawidłowo, w oparciu o zebrany materiał dowodowy odtworzył przebieg zdarzenia, oceniając dowody w sposób zgodny z zasadami prawa procesowego. Tym samym ustalenia faktyczne w zakresie ustalonego zachowania K. S. w zakresie dokonanego opisanego w wyroku zniszczenia mienia nie wykraczały poza ramy swobodnej oceny dowodów albowiem poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz sędziowskim przekonaniem. W tym stanie rzeczy podnieść należy, że Sąd orzekający, rozstrzygając o winie bądź niewinności oskarżonego, kieruje się własnym, wewnętrznym przekonaniem, nieskrępowanym żadnymi ustawowymi regułami dowodowymi, a przekonanie to pozostaje tak długo pod ochroną art. 7 k.p.k., dopóki nie zostanie wykazane, że sąd I instancji oparł swe przekonanie o winie oskarżonego bądź na okolicznościach nieujawnionych w toku przewodu sądowego, bądź też ujawnionych w toku przewodu sądowego, ale ocenionych w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 1974 r. w sprawie Rw 618/74, OSNKW 3-4/1975, poz. 47, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r. w sprawie WRN 149/90, OSNKW 7-99/991, poz. 41, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 1996 r. w sprawie II KRN 199/95, OSN PiPr 10/1996, poz. 10), co w sprawie niniejszej nie miało miejsca.

Wskazać zatem należy, że Sąd I instancji w pełnia zasadnie uznał, że wyjaśnienia oskarżonego w których nie przyznał się on do zarzutu nie zasługiwały na wiarę. Były one bowiem sprzeczne z obiektywnym dowodem w postaci zapisu z monitoringu, na którym widoczne jest, jak wymieniony niszczy wyposażenie celi. W tej sytuacji jego relacja stanowi jedynie wyraz przyjętej przez niego na potrzeby tego postępowania linii obrony, która miała doprowadzić do uniknięcia odpowiedzialności karnej za popełnione przestępstwo.

Nie budzi zastrzeżeń ocena zeznań świadków E. G. i A. G., w pełni zasługiwały na wiarę; były one logiczne, jasne i pełne a ponadto korespondowały z pozostałym, materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie i wzajemnie się uzupełniały; świadkowie są osobami obcymi dla oskarżonego, do tego wiedzę na temat zdarzenia powzięli w trakcie wykonywania czynności służbowych, jako funkcjonariusze Służby Więziennej.

Sąd Rejonowy trafnie ustosunkował się do przedłożonych przez obrońcę oskarżonego wydruków z portalu (...), wskazujących na ceny kamer. W istocie dotyczyły one innych modeli kamer niż będące przedmiotem niniejszego postępowania i na ich podstawie nie sposób było ustalić nawet w jakim stanie były proponowane na sprzedaż przedmioty.

Podkreślić należy, że nagranie z monitoringu zainstalowanego w celi przedstawiało zachowanie K. S. i widać na nim, jak wymieniony niszczy zarówno kamery, jak i śmietniki stanowiące wyposażenie celi. Ponadto pisma służby więziennej wraz załącznikami pozwoliły na zweryfikowanie podanej przez pokrzywdzonego wartości zniszczonego mienia, liczby przedmiotów i ich rodzaju.

W zakresie oceny opinii sądowo–psychiatrycznej, to jest ona jasna, pełna i nie zawiera wewnętrznych sprzeczności. Powyższego w żaden sposób nie zmienia to, że w innej sprawie, mającej miejsce w innym czasie, dotyczącej innego czynu, oskarżonego uznano za niepoczytalnego. Wskazać bowiem należy, że biegli badają poczytalność danej osoby w dacie konkretnego czynu, popełnionego w określonych okolicznościach, przy czym biegli wydając opinię w niniejszej sprawie odnieśli się do wniosków zawartych w opinii sporządzonej w sprawie II W 170/23 i tym samym wbrew stanowisku skarżącego nie było potrzeby sporządzenia opinii uzupełniającej, czy też opinii innych biegłych lekarzy psychiatrów.

Z trafnie ustalonego stanu faktycznego wynika, że oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim zniszczenia przedmiotów opisanych w zarzucie albowiem celowo rzucał butem w kamerę zamontowaną przy drzwiach celi; również celowo zniszczył kosze na śmieci ustawione w jej przedsionku; co istotne, w tym wypadku z uwagi na ograniczony dostęp do śmietników zmuszony był podejmować dość skomplikowane manewry ciałem by moc sięgnąć do ich jedynie przez niewielki otwór w kracie; wreszcie K. S. wspiął się na kratę okna w celi i uderzając kilkukrotnie ręką zniszczył drugą z kamer monitorujących celę. Tym samym nie może budzić żadnych wątpliwości bezpośredniość zamiaru zniszczenia wskazanych w wyroku przedmiotów.

Wbrew zarzutom skarżącego Sąd I instancji prawidłowo doprecyzował opis czynu poprzez wskazanie właściwych marek zniszczonych kamer, jak i poprzez podanie, że przedmiotem czynu były dwie kamery, a nie jedna, jak to wskazano w zarzucie. Trafnie przy tym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zauważono, że wskazanie w zarzucie aktu oskarżenia tylko jednej kamery było wynikiem przeoczenia. Już bowiem w zawiadomieniu o możliwości popełnienia przestępstwa i załączniku do niego wskazano, że podczas zdarzenia oskarżony zniszczył dwie kamery umieszczone w celi – porównaj k.1-3. Ponadto wyliczenie wysokości szkody, które z znalazło odzwierciedlenie w zarzucie, uwzględnia wartość dwóch kamer, a nie jednej. Również z zapisu monitoringu jasno wynika, że oskarżony podczas zdarzenia oprócz trzech koszy na śmieci, zniszczył dwie kamery a potwierdził to w swoich pismach pokrzywdzony – porównaj k. 203, 213, 235.

Tym samym również w ocenie Sądu Okręgowego takie uzupełnienie opisu czynu w żadnym wypadku nie było wyjściem poza granice oskarżenia, a jedynie doprecyzowaniem jego opisu albowiem obie kamery, jak i kosze na śmieci, zostały zniszczone podczas tego samego historycznie zdarzenia i musiały być objęte jednym postępowaniem. Tym samym nie mogłoby się toczyć odrębne postępowania dotyczące zniszczenia poszczególnych przedmiotów z uwagi na treść art. 17 § 1 pkt 7 kpk.

Nie sposób było również zgodzić z się zakwestionowaniem przez skarżącego wyliczenia szkody przez pokrzywdzonego. Wartość ta została ustalona w toku odrębnego postępowania przez Służbę Więzienną na podstawie właściwych przepisów i obecnie jest ona egzekwowana w odrębnym postępowaniu egzekucyjnym – porównaj k. 198; z informacji podawanych przez pokrzywdzonego wynika, że szkoda została ustalona na podstawie dostępnych kosztorysów i cen konkretnego modelu kamery lub równoważnego dostępnych w Internecie a z załączonego kosztorysu wynika, że cena jednego kosza na śmieci to kwota 100 zł (plus podatek Vat), natomiast cena jednej kamery wraz z montażem to kwota 2327,51 zł, zaś cena kamery z wydruku z Internetu to kwota 2273,04 zł – porównaj k. 213-220, 195-200.

Tym samym wyliczenie szkody w żadnym wypadku nie zostało zawyżone przez pokrzywdzonego, przy czym w tej sytuacji nie było potrzeby powoływania biegłego na okoliczność ustalenia wysokości szkody.

Zgodzić się zatem należało z Sądem I instancji, że oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona przestępstwa z art. 288 § 1 kk a wynikiem jego intencjonalnego działania było zniszczenie mienia należącego do Zakładu Karnego w B. w postaci dwóch kamer monitoringu wizyjnego i trzech koszt na śmieci o łącznej wartości 4643,00 zł.

W zakresie zarzutów związanych z przyznanym obrońcy wynagrodzeniem, to w ocenie Sądu Okręgowego w tym zakresie rozstrzygnięcie Sądu I instancji było w pełni prawidłowe.

Opłatę w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną jeśli uzasadnia to: niezbędny nakład pracy adwokata, w szczególności poświęcony czas na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartość przedmiotu sprawy; wkład pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie; rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.

Uwzględniając powyższe wskazówki i przenosząc je na grunt konkretnej sprawy Sąd Okręgowy przyjął, że charakter sprawy, nakład pracy oskarżonego i przyczynienie się do rozstrzygnięcia sprawy uzasadniały zasądzenie wynagrodzenia wskazanego w wyroku Sądu I instancji.

Wniosek

1/ o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji,

2/ o zwolnienie oskarżonego K. S. (1) od ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego w całości,

3/ o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz adwokata T. S. wynagrodzenia za obronę wykonywaną z urzędu przed Sądem Odwoławczym według norm prawem przepisanych, albowiem nie zostało ono uiszczone w całości, ani w części. W oparciu o powyższe, wnoszę o:

4/ zmianę zaskarżonego postanowienia w zakresie wynagrodzenia obrońcy oskarżonego K. S. (1) poprzez zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz adwokata T. S. wynagrodzenia za obronę oskarżonego K. S. (1) przed Sądem I instancji według norm prawem przepisanych w oparciu o przepis § 17 ust. 2 pkt 3 oraz § 4 ust. 2 pkt 1-4 oraz § 4 ust. 3 oraz § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z uzr3.ędu a zatem w wysokości 2066,40 zł w raz z podatkiem VAT w stawce 23 % dodatkowo powiększone czterokrotnie o 20 z uwagi na dodatkowe terminy rozpraw tj. w łącznej kwocie 3719,52 zł wraz z wydatkami w kwocie 11 zł.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

W orzeczeniu Sądu I instancji nie stwierdzono obrazy przepisów postępowania oraz błędu w ustaleniach faktycznych jak również błędu w zakresie przyznanego obrońcy wynagrodzenia.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 13 sierpnia 2025 r., sygn. akt II K 995/24

utrzymano w mocy.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

W ocenie Sądu Okręgowego wobec powołanej wyżej argumentacji brak było podstaw do podzielenia zarzutów skarżącego.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III

Ponieważ oskarżony korzystał w postępowaniu odwoławczym z pomocy obrońcy wyznaczonego z urzędu, zasądzono od Skarbu Państwa na jego rzecz kwotę 840 zł tytułem opłaty za pełnioną z urzędu obronę oskarżonego K. S. wykonywaną w postępowaniu odwoławczym oraz kwotę 193,20 zł tytułem podatku od towarów i usług od tej opłaty w stawce podstawowej.

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

Uznając, że oskarżony nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. zwolniono go z obowiązku ich poniesienia za postępowanie odwoławcze.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego K. S. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 13 sierpnia 2025 r. w sprawie II K 995/24

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☐

zmiana