Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Olsztynie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

dnia 19 grudnia 2025 r.

Sąd Okręgowy w Olsztynie VI Wydział Cywilny Rodzinny

w składzie następującym :

Przewodniczący Sędzia Sądu Rejonowego del. do Sądu Okręgowego Robert Kłosowski

po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2025 r. w Olsztynie

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa W. S. i małoletniego J. S. reprezentowanego przez przedstawicielkę ustawową K. U.

przeciwko B. S.

podwyższenie alimentów

na skutek apelacji pozwanego B. S.

od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 27 sierpnia 2025 r. w sprawie III RC 197/25

ORZEKA

I.  oddala apelację,

II.  odstępuje od obciążania pozwanego kosztami procesu za instancje odwoławczą na rzecz powodów,

/-Sędzia Robert Kłosowski -/

Sygn. akt VI RCa 298/25

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Olsztynie III Wydział Rodzinny i Nieletnich wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2025 r. wydanym w sprawie o sygn. akt III RC 197/25 z powództwa W. S. i małoletniego J. S. reprezentowanego przez przedstawicielkę ustawową K. U. przeciwko B. S. o podwyższenie alimentów – zasądził od pozwanego tytułem podwyższonych alimentów na rzecz małoletniego powoda J. S. kwoty po 800,00 zł miesięcznie, płatnej z góry do 10-go dnia każdego miesiąca do rąk przedstawicielki ustawowej – matki K. U. wraz z ustawowymi odsetkami w razie uchybienia w terminie płatności którejkolwiek z rat, od dnia (...) r. poczynając, w miejsce alimentów w kwocie po 650,00 zł miesięcznie, zasądzonych wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 26 października 2022 r. w sprawie o sygn. akt III RC 694/21 (punkt I.); jak również zasadził od pozwanego tytułem podwyższonych alimentów na rzecz powódki W. S. kwoty po 1.000,00 zł miesięcznie, płatnej z góry do 10-go dnia każdego miesiąca do rąk powódki wraz z ustawowymi odsetkami w razie uchybienia w terminie płatności którejkolwiek z rat, od dnia (...) r. poczynając, w miejsce alimentów w kwocie po 750,00 zł miesięcznie, zasądzonych wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 26 października 2022 r. w sprawie o sygn. akt III RC 694/21 (punkt II.). Sąd oddalił powództwo w pozostałej części (punkt III.); odstąpił od obciążania pozwanego kosztami sądowymi (punkt IV.); koszty procesu między stronami wzajemnie zniósł (punkt V.) oraz wyrokowi w punktach I. i II. nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarówno powództwo W. S., jak i małoletniego J. S. zasługiwało na częściowe uwzględnienie i podkreślił, że analiza materiału dowodowego doprowadziła Sąd do przekonania, iż od ostatniego rozstrzygnięcia w przedmiocie obowiązku alimentacyjnego pozwanego względem powodów, zaszły istotne zmiany w sytuacji osobistej i majątkowej stron, co uzasadniało weryfikację wysokości świadczeń alimentacyjnych. Sąd Rejonowy podniósł, że już sam upływ czasu od daty ostatniego orzeczenia sprawił, że nastąpił spadek siły nabywczej pieniądza, zwiększyły się uzasadnione potrzeby powodów, co automatycznie spowodowało wzrost kosztów ich utrzymania.

Odnosząc się do powódki W. S. Sąd Rejonowy wskazał, że wykazuje ona zaangażowanie w kierunku usamodzielnienia się finansowego, jednakże trudno oczekiwać, by osoba podejmująca się studiów wyższych, chociażby w trybie (...), była w stanie pogodzić naukę z w pełni samodzielnym utrzymaniem się z własnych środków. Sąd podkreślił, że obowiązek alimentacyjny nie wygasa wraz z uzyskaniem przez uprawnionego pełnoletniości, gdyż w przedmiotowej sprawie uprawniona kontynuuje naukę w sposób rokujący na uzyskanie kwalifikacji pozwalających jej na samodzielne funkcjonowanie w przyszłości, wobec czego pozwany nie może uchylić się chociażby w części z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego względem córki.

Na marginesie Sąd Rejonowy wskazał, że kwestionowanie przez pozwanego wydatków związanych z rozwijaniem przez powódkę i małoletniego powoda ich pasji narusza dobro dziecka i jest działaniem nieuzasadnionym, bowiem rozwijanie zainteresowań stanowi integralny element rozwoju dziecka, a zachowanie pozwanego, który oczekuje by dzieci rezygnowały ze swojego hobby tylko dlatego, że nie chce on ponosić kosztów z tym związanych jest działaniem pozbawionym racjonalnych podstaw.

Sąd I instancji podniósł także, że możliwości zarobkowe pozwanego są znacznie wyższe niż stara się on na potrzeby przedmiotowego postępowania wykazać. Działalność gospodarcza prowadzona przez pozwanego charakteryzuje się potencjałem zarobkowym, posiada on wykształcanie wyższe i doświadczenie w branży, w której pracuje, zatem na rynku pracy miałby możliwość poszukiwania zatrudnienia na lepszych warunkach niż obecnie uzyskiwany dochód. Nadto aktualna małżonka pozwanego również pracuje zarobkowo, uzyskuje stały dochód, a ich sytuacja majątkowa jest stabilna.

Wobec powyższych okoliczności i w oparciu o treść art. 138 k.r.o. orzekł jak w punkcie I. i II., zaś w pozostałym zakresie powództwo o podwyższenie alimentów – jako wygórowane i nieudowodnione – zostało oddalone (punkt III.). Na podstawie art. 113 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. (Dz.U. nr 167, poz. 1398 ze zm.) o kosztach sądowych w sprawach cywilnych odstąpił od obciążania pozwanego kosztami sądowymi (punkt IV). Z kolei o kosztach procesu Sąd I instancji, mając na uwadze zakres uwzględnionego i oddalonego roszczenia, orzekł w oparciu o treść art. 100 k.p.c. (punkt V.). Z kolei na podstawie art. 333 § 1 pkt 1 k.p.c. w części uwzgledniającej powództwo nadany został rygor natychmiastowej wykonalności (punkt VI.).

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się pozwany B. S., wobec czego wywiódł on apelację zaskarżając ww. wyrok w części podwyższającej alimenty na rzecz małoletniego powoda ponad kwotę 750,00 zł miesięcznie oraz w części podwyższającej alimenty na rzecz powódki ponad kwotę 850,00 zł. Skarżonemu rozstrzygnięciu strona pozwana zarzuciła:

1.  błędne przyjęcie, że od czasu ostatniego ustalenia wysokości obowiązku alimentacyjnego pozwanego wobec powodów nastąpiła tak daleko idąca zmiana stosunków, która uzasadnia podwyższenie alimentów o kwotę 150,00 zł miesięcznie na rzecz małoletniego powoda i o kwotę 250,00 zł na rzecz powódki, podczas gdy potrzeby uprawnionych nie wzrosły tak znacznie;

2.  bezkrytyczne i nieuprawnione, a zatem błędne przyjęcie i ustalenie, że powódka będzie ponosiła koszty zakwaterowania, wyżywienia i dojazdów do W., podczas gdy przyznaje ona, że nadal będzie prowadziła wspólne gospodarstwo domowe z matką w O. i jednocześnie będzie pracowała i osiągała dochody;

3.  nieuwzględnienie aktualnej sytuacji rodzinnej, zdrowotnej, finansowej i majątkowej pozwanego i nieuprawnione przyjęcie, że możliwości zarobkowe pozwanego są wyższe niż wykazano w postępowaniu przed Sądem I instancji.

Mając powyższe na uwadze, pozwany wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

1.  zmianę zaskarżonego wyroku przez oddalenie powództwa małoletniego powoda J. S. ponad kwotę 750,00 zł miesięcznie;

2.  zmianę zaskarżonego wyroku przez oddalenie powództwa W. S. ponad kwotę 850,00 zł miesięcznie.

Ponadto wniósł o:

3.  przeprowadzenie dowodu z załączonych do apelacji dokumentów w postaci treści korespondencji prowadzonej pomiędzy powódką W. S. a pozwanym;

4.  przeprowadzenie dowodu z uzupełniającego przesłuchania stron, w szczególności pozwanego, celem wykazania jego aktualnej sytuacji rodzinnej, finansowej i majątkowej oraz informacji przekazywanych mu przez powódkę;

5.  rozpoznanie apelacji po przeprowadzeniu rozprawy.

Zarówno powódka W. S., jak i małoletni powód J. S., pomimo doręczenia im odpisu apelacji, nie ustosunkowali się do podniesionych przez pozwanego zarzutów i żądania w zakresie zmiany skarżonego wyroku.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelację pozwanego B. S. uznać należało za całkowicie bezzasadną, wobec czego nie zasługiwała ona na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd I instancji w zasadniczej części prawidłowo ustalił stan faktyczny w niniejszej spawie i na podstawie poczynionych ustaleń wyciągnął wnioski, które Sąd Odwoławczy w pełni podziela i aprobuje. W ocenie Sądu Okręgowego, zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie wskazuje na zasadność zarzutów apelacji oraz potrzebę dokonania modyfikacji zapadłego przed Sądem Rejonowym w Olsztynie orzeczenia. Wskazać również należy, że Sąd II instancji nie dostrzegł potrzeby uzupełniania materiału dowodowego na etapie postępowania apelacyjnego.

Zarzuty pozwanego dotyczący rzekomych uchybień w przeprowadzeniu postępowania dowodowego nie mogą zostać uznane za zasadne, gdyż zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd I instancji przeprowadził wnikliwą analizę zebranego materiału dowodowego i wyprowadził logiczne wnioski. Sąd Odwoławczy w całej rozciągłości podziela i przyjmuje za własne dokonane przez Sąd I instancji ustalenia w zakresie faktycznej podstawy rozstrzygnięcia. Nie zasługują na uznanie twierdzenia pozwanego dotyczące naruszenia treści art. 233 § 1 k.p.c. Należy wskazać, że jeśli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadził wnioski logicznie poprawne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, to taka ocena dowodów nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej w tym artykule, choćby nawet dowiedzione zostało, że z tego samego materiału dałoby się wysnuć równie logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona. Pewnym jest, iż swobodna ocena dowodów nie może być skutecznie zanegowana tylko przez to, iż w opinii skarżącego doszło do jej naruszenia. W gruncie rzeczy stwierdzić należy, iż zarzuty apelacji w tym zakresie stanowią wyłącznie polemikę z ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez Sąd, a które są niezgodne ze stanowiskiem skarżącego. Sąd Odwoławczy w pełni podziela zdanie Sądu Najwyższego wyrażone w postanowieniu z dnia 23 stycznia 2001 r., sygn. akt IV CKN 970/00, w którym to podniesiono, iż „dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. nie wystarcza stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest tu wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać, jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im je przyznając”.

Stosownie do treści art. 138 k.r.o., w razie zmiany stosunków można żądać zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego. Przez zmianę stosunków rozumie się istotne zwiększenie się usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego jak też istotne zmniejszenie lub ustanie możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego do alimentacji, wskutek czego ustalony zakres obowiązku alimentacyjnego wymaga skorygowania przez stosowne zwiększenie lub zmniejszenie wysokości świadczeń alimentacyjnych. Zmianę stosunków powoduje także zdarzenie, wskutek którego obowiązek alimentacyjny wygasa. Zmiany te dotyczyć mogą zarówno zakresu potrzeb uprawnionego, jak i możliwości zobowiązanego. Podkreślić również należy, że zmiany te muszą mieć przy tym charakter istotny i trwały.

Uwzględniając powyższe wskazania zarzuty podnoszone przez pozwanego uznać należało za nietrafione i nieuzasadnione.

Od ostatniego orzeczenia w przedmiocie obowiązku alimentacyjnego pozwanego względem powódki W. S. i małoletniego powoda J. S. do czasu wydania rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji upłynęły niemal (...)lat. W tym czasie powódka uzyskała pełnoletniość, zdała maturę, rozpoczęła studia na uczelni wyższej, zaś małoletni powód z (...) chłopca stał się (...)nastolatkiem, którego uzasadnione potrzeby również uległy znacznemu zwiększeniu. Sąd Rejonowy słusznie ustalił również, że sam upływ czasu, a w związku z tym zmiana siły nabywczej pieniądza w wyniku inflacji jest jedną z okoliczności, która powoduje zasadność modyfikacji zapadłego w (...) r. rozstrzygnięcia. Od momentu wydawania wyroku w ostatniej sprawie określającej wysokość obowiązku alimentacyjnego pozwanego ((...)) do chwili obecnej wysokość skumulowanej inflacji wyniosła 16,8 %. Oznacza to, iż jedynie z tego powodu, tj. utraty wartości siły nabywczej pieniądza, aby zachować dotychczasową wartość zasądzonych wcześniej alimentów (móc kupić tyle samo towarów czy usług jak w (...) należało je podwyższyć do kwot odpowiednio ok. 760 złotych i 890 złotych. Konieczność podwyższenia alimentów do takich kwot wynika więc wyłącznie z ich urealnienia z powodu inflacji. Na marginesie, są to więc kwoty wyższe, niż deklaruje pozwany. Jego stanowisko w tym zakresie wskazuje więc na zamiar realnego obniżenia świadczeń alimentacyjnych dla jego dorastających dzieci do czego nie ma podstaw. W niniejszej sprawie oczywistym jest bowiem, że oprócz zmian w zakresie wartości siły nabywczej pieniądza wynikających z inflacji zaszły także inne zmiany związane z rozwojem, edukacją oraz dojrzewaniem powodów, które wskazują na wzrost ich uzasadnionych potrzeb, a na które to potrzeby wskazywał wyczerpująco Sąd Rejonowy. Zarzuty zawarte w apelacji są więc całkowicie chybione i nie uwzględniają realnych zmian wynikających z ustalonego stanu faktycznego niniejszej sprawy.

Należy również zauważyć, iż pozwany w apelacji ponosił, że powódka W. S. podjęła studia (...)wobec czego będzie ona mogła samodzielnie zarobkować, wspólnie z matką prowadzi gospodarstwo domowe, a nadto nie ponosi już kosztów korepetycji. Wobec powyższego, zdaniem ojca powodów, zasądzona kwota alimentów nie koresponduje z ich uzasadnionymi potrzebami.

Zdaniem Sądu Okręgowego argumenty nie mogą być uznane za zasadne. Owszem powódka W. S. podjęła się studiów wyższych w trybie (...), w systemie (...) i nie ma konieczności by przeprowadzała się na stałe do W.. Nie oznacza to jednak, iż rozpoczęcie studiów w tym trybie nie generuje żadnych kosztów, czy tez wręcz spowoduje ich zmniejszenie. Powódka rozpoczynając studia, poza innymi wydatkami związanymi z nauka, będzie ponosić koszty związane z dojazdem na uczelnię, noclegami podczas zjazdów, czy też kosztami wyżywienia w tym czasie itd. Wydatki związane ze studiami niejako zastąpią koszty związane z dotychczasowymi korepetycjami. Powódka podejmowała i podejmuje się nadal dodatkowej pracy zarobkowej i w tym celu podnosiła również swoje kwalifikacje, a rozpoczęte przez nią studia stanowią kontynuację jej planów zawodowych i edukacyjnych, co będzie miało pozytywny rezultat w jej dorosłym życiu. Pozwany, jako jej ojciec winien być zainteresowany w dalszym rozwoju córki, zdobywaniu przez nią kwalifikacji, które pozwolą jej uzyskać lepsze możliwości do samodzielnej egzystencji. Podobnie również szukanie przez powódkę możliwości do samodzielnego zdobycia ograniczonych środków utrzymania winno być wspierane przez pozwanego, bowiem ogranicza to wysokość zobowiązania alimentacyjnego rodzica. Powódka podjęła próbę rozpoczęcia studiów wyższych na (...) Uniwersytecie, nie zakwalifikowała się, niemniej jednak doświadczenie życiowe wskazuje, że osoby chcące podjąć studia wyższe niejednokrotnie opuszczają rodzinne miasta w celu kontynuowania nauki na etapie szkolnictwa wyższego, więc nie ma w tym nic nadzwyczajnego, że dostając się na uczelnię wyższą w innym mieście podjęła ona decyzję o rozpoczęciu studiów właśnie we W..

Odnosząc się zaś do zarzutu nieuwzględnienia aktualnej sytuacji rodzinnej, zdrowotnej, finansowej i majątkowej pozwanego i nieuprawnione przyjęcie, że możliwości zarobkowe pozwanego są wyższe niż wykazano w postępowaniu przed Sądem I instancji, w pierwszej kolejności wskazać należy, że również zdaniem Sądu Okręgowego pozwany posiada możliwości zarobkowe, które pozwalają mu na utrzymanie siebie, powódki oraz małoletniego powoda w przedmiotowym zakresie, bez uszczerbku dla jego własnego utrzymania. Podkreślić należy, że obowiązek alimentacyjny wobec dziecka ma charakter priorytetowy, wobec czego żaden z rodziców nie może się skutecznie od niego uchylić (w całości lub nawet w części), tylko z tego powodu, że ponosi również koszty własnego utrzymania. Rodzice obowiązani są bowiem podzielić się z dziećmi nawet najskromniejszymi dochodami oraz wykorzystywać w sposób maksymalny posiadane możliwości zarobkowe. Decyzja pozwanego o powiększeniu rodziny nie może prowadzić do automatycznego ograniczenia poziomu zaspokojenia potrzeb dzieci pochodzących z wcześniejszego związku. Podkreślić należy, iż jak wskazywał Sąd Rejonowy, jak również powyżej Sąd Okręgowy, zwiększenie świadczeń alimentacyjnych wobec powodów miało charakter ograniczony, nieznacznie przewyższający inflację.

Odnosząc się z kolei do argumentacji pozwanego dotyczącej jego stanu zdrowia oraz rzekomo obniżonych możliwości zarobkowych, Sąd Odwoławczy uznał ją za nieprzekonującą i niewykazaną. Pozwany nie przedstawił żadnego orzeczenia o niepełnosprawności ani innego dokumentu potwierdzającego trwałą lub czasową niezdolność do pracy zarobkowej. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, iż jego stan zdrowia uniemożliwia mu wykonywanie pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami. Jednocześnie Sąd zwrócił uwagę, że pozwany legitymuje się wykształceniem wyższym oraz znacznym doświadczeniem zawodowym, co w sposób oczywisty zwiększa jego potencjalne możliwości zarobkowe. Ocena obowiązku alimentacyjnego rodzica wobec dziecka nie może ograniczać się wyłącznie do wysokości aktualnie osiąganych dochodów, lecz musi uwzględniać również ich pełny potencjał zarobkowy, który powinien być realizowany z wykorzystaniem dotychczasowego doświadczenia zawodowego, kwalifikacji, umiejętności oraz dostępnych zasobów. Obowiązek alimentacyjny rodziców oparty jest na zasadzie, że powinni oni czynić użytek ze wszystkich dostępnych im środków i możliwości w celu zaspokojenia potrzeb dziecka. W realiach niniejszej sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, iż pozwany nie jest w stanie osiągać dochodów pozwalających na pokrycie kosztów utrzymania powodów w zakresie określonym przez Sąd I instancji. Poziom możliwości finansowych pozwanego, przy uwzględnieniu jego doświadczenia zawodowego oraz stanu majątkowego, należy ocenić jako dobry i wystarczający by zapewnić dzieciom zabezpieczenie ich uzasadnionych potrzeb. W tym kontekście Sąd I instancji zasadnie dokonał oceny możliwości zarobkowych pozwanego nie wyłącznie w oparciu o jego faktycznie uzyskiwane dochody, lecz o dochody, które mógłby on osiągać przy dołożeniu należytej staranności i aktywności zawodowej. Sąd II instancji podziela pogląd, iż możliwości te są znacząco wyższe niż deklarowane przez pozwanego.

Ustalając zakres obowiązku alimentacyjnego pozwanego względem powodów, Sąd wziął również pod uwagę okoliczności dotyczące realizacji przez niego kontaktów z dziećmi. Z materiału dowodowego, w tym z zeznań samego pozwanego, wynika, iż jego osobiste zaangażowanie w wychowanie i bieżącą opiekę nad nimi ma charakter sporadyczny i nieregularny. Okoliczność ta jednoznacznie wskazuje, że pozwany w ograniczonym zakresie realizuje swój obowiązek alimentacyjny w innej formie niż alimenty. Nie wykazano również, aby pozwany partycypował w zakupie przedmiotów codziennego użytku, ponosił wydatki o charakterze nadzwyczajnym, finansował zajęcia dodatkowe, przekazywał dzieciom kieszonkowe bądź inne dobrowolne świadczenia pieniężne lub rzeczowe, poza prezentami w postaci kart podarunkowych w ostatnich (...)latach, czy z okazji (...) urodzin powódki. Powyższe ma bezpośrednie konsekwencje dla ukształtowania obowiązku alimentacyjnego. Skoro pozwany w mniejszym stopniu uczestniczy w codziennej pieczy nad dziećmi, to w konsekwencji nie ponosi on w tym czasie kosztów związanych z ich bieżącym utrzymaniem. Ciężar ten spoczywa na matce dzieci, która sprawując codzienną, stałą opiekę ponosi faktyczne i nieprzerwane wydatki związane z zapewnieniem dzieciom ich codziennych potrzeb. W tej sytuacji niezbędne jest, aby udział pozwanego w kosztach utrzymania dzieci znalazł odpowiednie odzwierciedlenie w formie pieniężnego obowiązku alimentacyjnego. Zmniejszenie osobistego wkładu pozwanego w proces wychowawczy i opiekuńczy nie może bowiem prowadzić do nieuzasadnionego przeniesienia ciężaru finansowego na matkę powodów. W świetle powyższego zasadne jest ustalenie obowiązku alimentacyjnego pozwanego przede wszystkim w formie świadczeń pieniężnych, adekwatnych do jego możliwości zarobkowych oraz do rzeczywistego zakresu wykonywanej przez niego pieczy nad dziećmi.

Wszystkie powyższe okoliczności zostały przez Sąd I instancji uwzględnione przy ustalaniu wysokości obowiązku alimentacyjnego, w taki sposób, aby odpowiadał on zarówno usprawiedliwionym potrzebom powodów, jak i możliwościom zarobkowym oraz finansowym pozwanego, z jednoczesnym uwzględnieniem jego faktycznego zakresu uczestnictwa w wychowaniu i utrzymaniu dzieci.

W świetle powyższego Sąd uznał, iż twierdzenia pozwanego o braku możliwości finansowych do realizacji obowiązku alimentacyjnego nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym i nie mogą stanowić podstawy do obniżenia należnych dzieciom świadczeń alimentacyjnych.

Wobec powyższych okoliczności Sąd II instancji na postawie treści art. 385 k.p.c. oddalił apelację powoda jako oczywiście bezzasadną (punkt I.).

O kosztach procesu za instancję odwoławczą orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c. odstępując od obciążania pozwanego kosztami postępowania przed Sądem II instancji. Jak wskazuje orzecznictwo, art. 102 k.p.c. statuujący zasadę słuszności jest przejawem tzw. prawa sędziowskiego i może być stosowany wówczas, kiedy okoliczności konkretnej sprawy dają po temu podstawy (zob. postanowienie SN z 11.10.2022 r., I CSK 2205/22, LEX nr 3508476). Stosownie do treści powołanego przepisu, w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. W przedmiotowej sprawie na utrzymaniu pozwanego poza alimentowanymi dziećmi pozostaje również małoletnia córka L. S. pochodząca z jego aktualnego związku małżeńskiego, co zdaniem Sądu przemawia za zastosowaniem art. 102 k.p.c.

Mając powyższe na uwadze, Sąd II instancji oraz w oparciu o treść art. 102 k.p.c., orzekł jak w punkcie II. wyroku.

Wobec powyższych okoliczności należało orzec jak w sentencji postanowienia.

Sędzia Robert Kłosowski