Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Olsztynie

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VII Ka 321/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Giżycku z dnia 31 grudnia 2024 r. w sprawie II K 63/19

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońcy oskarżonych: A. P. (1) i C. J. (1)

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1

Obrońca A. P. (1) zaskarżył powyższy wyrok w całości i zarzucił mu:

1/ obrazę przepisów postępowania, tj. art. 4 k.p.k., art. 5 k.p.k., art.

7 k.p.k., art. 410 k.p.k., mające istotny wpływ na wydane orzeczenie, poprzez dokonanie dowolnej i wybiórczej, a nie swobodnej oceny dowodów zebranych w toku postępowania oraz naruszeniu zasady obiektywizmu, co w efekcie doprowadziło do skazania A. P. (1), mimo braku dowodów winy, a mianowicie:

a/ wyjaśnienie wszelkich wątpliwości istniejących w sprawie na niekorzyść oskarżonego,

b/brak przyznania waloru wiarygodności wyjaśnieniom A. P. (1) w zakresie w jakim nie przyznał się do zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów,

2/ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, poprzez niewłaściwe przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów w sytuacji, gdy:

a/ nie zostało w żaden sposób zweryfikowane to, czy zlecenia o których mowa w zarzutach zostały rzeczywiście wykonane, a wystawione faktury odpowiadają kwotowo wartościom rynkowym za tego typu usługi; mogło to zostać sprawdzone chociażby poprzez dokonanie oględzin budynku Hotelu H. czy zatoki portowej, ewentualnie dopuszczenie dowodu z opinii biegłych konkretnych specjalności, którzy zweryfikowaliby powyższe wartości,

b/ Sąd I Instancji przyjmując, że rzekome zlecenia miały wykonać firmy w gestii działalności których nie leżały faktycznie wykonywane czynności tego rodzaju odwołuje się już do zakresu postępowania cywilnego i odpowiedzialności cywilnej, którego przedmiotem mogą być ewentualne roszczenia dotyczące braku staranności i nienależytego wykonania zlecenia; kwestie te nie powinny być przedmiotem rozważania sądu karnego, a jedynie sam fakt i weryfikacja, czy czynności za które wystawiono faktury zostały stricte wykonane i uiszczono za nie zapłatę,

c/ Sąd pominął, że postępowanie podatkowe toczące się przeciwko A. P. (1) na skutek odwołania jego pełnomocnika w zakresie wydania decyzji podatkowych aktualnie zawisło przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie (NSA), skarga nie została rozpoznana, tym samym ewentualna zmiana zaskarżonego wyroku przez NSA może spowodować zmianę okoliczności faktycznych wpływających również na niniejsze postępowanie, w tym na wysokość ewentualnych należności publicznoskarbowych,

d/ Sąd pominął, że w zakresie zrzutu dotyczącego wystawienia przez Kancelarię Doradców (...) faktury VAT nr (...) i odpowiedzialności karnej w/w osoby toczy się przed tut. Sądem inna sprawa karna; wyrok chociażby nieprawomocny nie został wydany, tym samym nie można przewidzieć jak zakończy się to postępowanie, a może to z pewnością mieć wpływ na niniejszą sprawę,

3/ z daleko posuniętej ostrożności procesowej, w sytuacji, gdyby Sąd nie uwzględnił podniesionych powyżej zarzutów, zarzucił rażącą niewspółmierność i surowość kar jednostkowych wymierzonych oskarżonemu za poszczególne czyny jak i kary przyjętej do wykonania w wymiarze 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności w sytuacji, gdy wymierzona kara jest nieadekwatna do stopnia zawinienia, społecznej szkodliwości czynów oraz wagi popełnionych czynów, nadto Sąd przy wymiarze kary nie uwzględnił w sposób należyty właściwości i warunków osobistych oskarżonego, jego uprzedniej niekaralności i ustabilizowanego trybu życia.

Obrońca C. J. zaskarżył wyrok w całości i zarzucił mu:

A/ obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:

1/ art. 7 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego z przekroczeniem swobodnej oceny dowodów, wbrew zasadzie obiektywizmu, przy nieuwzględnieniu zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, w tym wyjaśnień C. J. (1), zeznań świadków Ł. A., J. D., R. R. (1), J. K., B. B., A. K. (1), D. J., D. P. (1), C. C. (2), A. T., P. G. i D. G. oraz protokołu kontroli podatkowej z dnia 7 sierpnia 2017, i w konsekwencji uznanie, iż C. J. (1) dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów,

podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego skutkować powinna uznaniem, iż nie sposób przypisać C. J. (1) umyślności działania, co warunkuje możliwość przypisania mu odpowiedzialności za popełnienie zarzuconych mu czynów, albowiem:

a/ z treści wyjaśnień C. J. (1) wynika jednoznacznie, iż rola spółki (...) sp. z o.o. sprowadzała się do pośredniczenia w wykonaniu zleconych przez A. P. (1) usług i spółka nie miała bezpośrednio zajmować się wykonywaniem prac określonych w kwestionowanych fakturach VAT, albowiem prace te zlecone zostały do wykonania podwykonawcom, tj. spółkom (...) sp. z o.o. i D. (...) - (...) sp. z o.o., które były podmiotami faktycznie zarządzanymi przez Ł. A., co ustalone zostało przy udziale A. P. (1) i zgodnie z wiedzą oskarżonego prace te zostały wykonane zgodnie z umową, w związku z czym A. P. (1) opłacił ich wykonanie, zaś oskarżony opłacił faktury wystawione przez podwykonawców usług, natomiast celem zaangażowania oskarżonego w ww. transakcje było zwiększenie konkurencyjności i pozycji na rynku jego spółki,

przy czym nie sposób zaaprobować twierdzenia Sądu, iż wyjaśnienia oskarżonego stanowią jedynie przyjętą przez niego linię obrony i są gołosłowne, gdyż wyjaśnienia te nie tylko nie zostały jednoznacznie zakwestionowane przez pozostały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, ale nadto znajdują potwierdzenie w części przeprowadzonych dowodów;

b/ wbrew twierdzeniom Sądu Rejonowego za podstawę odmowy nadania wyjaśnieniom C. J. (1) waloru wiarygodności nie można uznać zeznań przesłuchanych w sprawie świadków, w tym w szczególności przywołanych przez Sąd zeznań pracowników spółek (...) sp. z o.o., (...) sp. z o.o. oraz D. (...) - (...) sp. z o.o., gdyż w istocie żaden z przesłuchanych świadków nie zaprzeczył wprost udziałowi (...) sp. z o.o. w transakcjach z A. P. (1) oraz spółkami (...) sp. z o.o. iD. (...) - (...) sp. z o.o., pełniącymi rolę podwykonawców, zaś sam brak wiedzy na ten temat pracowników ww. spółek nie może prowadzić do wywiedzenia kategorycznego wniosku o niewykonaniu opisanych w kwestionowanych fakturach usług przez ww. podmioty i przede wszystkim świadomości C. J. (1) w tym zakresie, albowiem:

i/ świadek J. D., pomimo że nie miała wiedzy o udziale (...) sp. z o.o. w transakcjach z A. P. (1), to jednoznacznie wskazała, iż od pewnego momentu nie pilnowała spraw związanych ze spółką i nie miała kontaktu z C. J. (1) z uwagi na swoją sytuację osobistą, nie brała udziału w spotkaniach biznesowych organizowanych przez oskarżonego i nie była przez niego proszona o zgodę na zawarcie jakichkolwiek transakcji czy umów, zaś udzielenie jej prokury było bardziej asekuracyjne, na wypadek gdyby C. J. (1) nie mógł wykonać jakichś czynności, w rzeczywistości jednak to oskarżony zajmował się większością spraw spółki (protokół rozprawy z dnia 29 października 2019 r.), stąd brak jej wiedzy w zakresie kwestionowanych transakcji nie może świadczyć o ich nierzetelności;

ii/ zatrudnieni w (...) sp. z o.o. pracownicy w osobach R. R. (1), J. K. i B. B. nie mieli pełnej wiedzy na temat działalności spółki, a posiadali oni wyłącznie informacje z zakresu czynności, w których sami uczestniczyli (R. R. (1) i B. B. nie mieli nawet wiedzy o zatrudnieniu przez spółkę innych pracowników) i nie rozmawiali z oskarżonym na temat działalności biznesowej spółki i jego zamierzeń inwestycyjnych, jak również nie brali udziału w spotkaniach oskarżonego z kontrahentami (protokoły rozpraw z dnia 29 października 2019 r. i 19 września 2020 r.), stąd brak ich wiedzy w zakresie kwestionowanych transakcji nie może świadczyć o ich nierzetelności;

iii/ przesłuchani pracownicy spółki (...) G. - (...) sp. z o.o. w osobach A. K. (1), D. J. i D. P. (1) zatrudnieni byli w jej oddziale w O., gdzie prowadzona była stacja kontroli pojazdów, jeszcze za czasów, gdy spółką zarządzali A. i I. T.; świadkowie zeznali jednocześnie, iż nigdy nie byli w siedzibie głównej spółki w W. i nie mieli wiedzy na temat kontrahentów spółki (protokoły rozpraw z dnia 22 i 29 października 2019 r.), na podstawie ich zeznań nie sposób zatem wykluczyć, że spółka prowadziła inną działalność niż stacja kontroli pojazdów, w której ww. świadkowie byli zatrudnieni, tym bardziej po przejęciu spółki od P. T. z inicjatywy Ł. A. przez T. M.;

c/ z depozycji P. G., D. G., C. C. (2) i A. T., uznanych przez Sąd za w pełni wiarygodne (str. 7 uzasadnienia wyroku), wynika, iż osobą faktycznie zajmującą się działalnością spółek (...) sp. z o.o. oraz D. (...) - (...) sp. z o.o. w okresie objętym zarzutami był Ł. A., przy czym brak jego formalnego związku ze spółkami nie może stanowić podstawy do skutecznego zakwestionowania prowadzenia przez spółki jakiejkolwiek działalności i uznania ich za „fikcyjne”, jak uczynił to Sąd meriti,

zaś sama osoba Ł. A. - który był znany oskarżonemu C. J. (1) i do którego oskarżony miał zaufanie, a nadto posiadał wiedzę o szerokim zakresie prowadzonej przez niego działalności biznesowej - była natomiast w świadomości C. J. (1) gwarantem rzetelnego wykonania robót, których podwykonaniem miały zająć się zarządzane przez Ł. A. spółki (...) sp. z o.o. oraz D. (...) - (...) sp. z o.o., w związku z czym oskarżony nie dostrzegał potrzeby przeprowadzenia pogłębionej weryfikacji ww. spółek przed podjęciem z nimi współpracy czy też sprawowania ścisłego nadzoru nad wykonywaniem robót;

d/ z zeznań Ł. A. wynika, iż prace polegające na położeniu elewacji hotelu H. oraz pogłębieniu zatoki portowej zostały wykonane zgodnie z ustaleniami, zaś spółka (...) sp. z o.o., w ramach której działał Ł. A., zajmowała się świadczeniem różnego rodzaju usług, w tym także usług budowlanych i posiadała sprzęt do wykonywania tego rodzaju prac, bądź taki sprzęt wypożyczała od innych podmiotów,

przy czym wiarygodność zeznań Ł. A. nie została przez Sąd podważona, a jedynie uznane zostały one za nieprzedstawiające istotnej wartości dowodowej, co Sąd wywiódł z powoływania się przez świadka w większości odpowiedzi na przedstawione przez Sąd pytania na niepamięć (str. 13 uzasadnienia wyroku), które to stwierdzenie stoi w oczywistej sprzeczności z przywołanymi powyżej okolicznościami wynikającymi z treści zeznań tegoż świadka, które niewątpliwie mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy;

e/ wbrew twierdzeniom Sądu I instancji zgromadzone w sprawie dowody o charakterze dokumentarnym, w tym dokumenty zgromadzone w toku prowadzonych postępowań podatkowych, nie pozwalają na kategoryczne zakwestionowanie prawdziwości twierdzeń oskarżonego C. J. (1), albowiem:

i/ przy ocenie przydatności tych dokumentów dla odtworzenia rzeczywistego stanu faktycznego konieczne jest uwzględnienie istotnej różnicy pomiędzy postępowaniem karnym a postępowaniem podatkowym, odnoszącej się do rozkładu ciężaru dowodu, w postępowaniu podatkowym spoczywającym zasadniczo na podatniku, który ma obowiązek wykazania, że jego działanie bądź zaniechanie odpowiada unormowaniom prawa podatkowego, zaś w postępowaniu karnym spoczywającym na oskarżycielu, odwrotnie - przy uwzględnieniu norm art. 5 § 1 i 2 k.p.k.,

ii/ dla określenia zobowiązania podatkowego co do zasady nie ma znaczenia ustalenie kwestii zawinienia podatnika i umyślności jego działania, których ustalenie jest z kolei niezbędne dla przypisania podatnikowi odpowiedzialności za popełnienie przestępstw skarbowych,

iii/ w postępowaniu w przedmiocie odpowiedzialności karnej podatnika zastosowanie znajduje zasada samodzielności jurysdykcyjnej sądu karnego (art. 8 § 1 k.p.k.), stosownie do której sąd karny rozstrzyga samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie jest związany rozstrzygnięciem innego sądu lub organu;

a wręcz częściowo korelują z wyjaśnieniami oskarżonego, gdyż:

iv/ w treści protokołu kontroli podatkowej z dnia 7 sierpnia 2017 r. wskazano, iż „Na podstawie dokonanych ustaień Kontrolujący nie podważają faktu, że usługi określone na fakturach opisanych w punktach 3.1, 3.2, 2.2 i 3.4 zostały wykonane” (k. 330), przy czym w pkt 3.3 opisana została faktura nr (...) z dnia 18 października 2016 r. wystawiona przez (...) sp. z o.o. z tytułu „położenia elewacji na budynku Hotelu H.”, zaś w pkt 3.4 - faktura nr (...) z dnia 3 października 2016 r. wystawiona przez (...) sp. z o.o. z tytułu „pogłębienia zatoki portowej - (...)”,

co wskazuje, iż w toku prowadzonej kontroli podatkowej potwierdzono wykonanie ww. usług;

v/ wskazane dokumenty potwierdzają fakt opłacenia wystawionych przez (...) sp. z o.o. faktur w całości, co w świadomości oskarżonego świadczyło o braku zastrzeżeń co do wykonania wynikających z faktur robót przez odbierającego;

przy czym nawet w przypadku stwierdzenia jakichkolwiek nieprawidłowości w zakresie wykonania usług po stronie podwykonawców, zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie, iż o nieprawidłowościach tych miał wiedzę oskarżony C. J. (1), a tym bardziej, iż działał on ze z góry powziętym zamiarem popełnienia przestępstwa;

co w konsekwencji doprowadziło do poczynienia przez Sąd Rejonowy nieprawidłowych ustaleń faktycznych i bezpodstawnego skazania oskarżonego;

Ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia powyższego zarzutu zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

2/ obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 213 § 1 k.p.k. w zw. z § 309 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2019 r. - Regulamin urzędowania sądów powszechnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 867 z późn. zm.; „Regulamin urzędowania sądów powszechnych”), poprzez zaniechanie uaktualnienia przez Sąd meriti danych o karalności oskarżonego C. J. (1) bezpośrednio przed wydaniem orzeczenia w niniejszej sprawie i oparcie się na informacji z Krajowego Rejestru Karnego datowanej na dzień 4 czerwca 2024 r., w sytuacji gdy informacja o karalności C. J. (1) pochodziła sprzed ponad 6 miesięcy od daty wyrokowania, a zatem Sąd był zobligowany do uzyskania nowych, aktualnych danych o karalności oskarżonego, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a polegającego na nieprawidłowym przyjęciu, że C. J. (1) jest osobą karaną, w sytuacji gdy przed dniem ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie nastąpiło zatarcie jego uprzednich skazań i w dacie tej nie figurował on już w Krajowym Rejestrze Karnym, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, albowiem okoliczność uprzedniej karalności C. J. (1) rzutowała na wymiar orzeczonej wobec oskarżonego kary (str. 16 uzasadnienia wyroku);

3/ obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, a mianowicie:

a/ art. 2 § 2 i 3 k.k.s. w zw. z art. 62 § 2 k.k.s. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2017 r. poprzez zaniechanie zastosowania przy orzekaniu przepisów ustawy obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2017 r., pomimo iż są one względniejsze dla oskarżonego C. J. (1),

albowiem we wskazanym stanie prawnym przestępstwo z art. 62 § 2 k.k.s., którego popełnienie zarzucono oskarżonemu w ramach czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku, zagrożone było wyłącznie karą grżywny do 240 stawek dziennych, zaś po nowelizacji przepisów Kodeksu karnego skarbowego na podstawie ustawy z dnia 1 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2016.2024), która weszła w życie od dnia 1 stycznia 2017 r. za popełnienie przestępstwa określonego w art. 62 § 2 k.k.s. przewidziana została kara grzywny do 720 stawek dziennych albo kara pozbawienia wolności na czas nie krótszy od roku, albo obie te kary łącznie, co doprowadziło do wymierzenia oskarżonemu rażąco niewspółmiernie surowej kary pozbawienia wolności;

b/ art. 56 § 2 k.k.s. i art. 76 § 2 k.k.s poprzez ich niezastosowanie w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 1 sentencji wyroku, a opisanego w pkt II części wstępnej wyroku, i zakwalifikowanie go jako przestępstwa z art. 62 § 2 k.k.s., art. 56 § 1 k.k.s., art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 76 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 8 § 1 k.k.s., w sytuacji gdy wskazane w opisie czynu kwoty:

i/ podatku, który rzekomo miał zostać uszczuplony w związku ze złożeniem przez spółkę (...) sp. z o.o. organowi podatkowemu korekty deklaracji VAT-7 za miesiąc listopad 2016 r. i grudzień 2016 r. w wyniku posłużenia się - poprzez zaewidencjonowanie w rejestrach zakupu VAT i zaliczenie w ciężar kosztów w 2016 r. - fakturą VAT nr (...) z dnia 3 października 2016 r. wystawioną przez D. (...) - (...) sp. z o.o. oraz fakturą VAT nr (...) z dnia 8 listopada 2016 r. wystawioną przez (...) sp. z o.o., tj. 153.548,00 zł,

jak również

ii/ należnego zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za IV kwartał 2016 r. rzekomo zaniżonego przez A. P. (1) w wyniku posłużenia się wystawionymi na jego rzecz przez (...) sp. z o.o. fakturami VAT o nr (...) z dnia 3 października 2016 r. i(...) z dnia 18 października 2016 r., tj. 168.958,00 zł,

stanowią kwoty małej wartości w rozumieniu art. 53 § 14 k.k.s., tj. o wartości nieprzekraczającej dwustukrotnej wysokości minimalnego wynagrodzenia w czasie popełnienia czynu zabronionego, która w 2016 r. wynosiła 370.000 zł (iloczyn kwoty 1.850 zł i liczby 200, co wyrażamy równaniem 1850 * 200 = 370000),

zaś w ramach czynów zabronionych opisanych w art. 56 k.k.s. oraz art. 76 k.k.s., których popełnienie przypisane zostało oskarżonemu C. J. (1), przewidziane zostały ich typy uprzywilejowane warunkowane kwotą podatku narażonego na uszczuplenie (art. 56 k.k.s.) bądź narażonego na nienależny zwrot (art. 76 k.k.s.), nieprzekraczającą małej wartości - odpowiednio w art. 56 § 2 k.k.s. i art. 76 § 2 k.k.s. - i to wskazane typy uprzywilejowane ww. czynów winny wyznaczać granice odpowiedzialności karnej oskarżonego,

przy czym opisane uchybienie ma istotne znaczenie z perspektywy wymiaru kary orzeczonej wobec C. J. (1) nie tylko za czyn z pkt II części wstępnej wyroku, ale również za pozostający z nim w idealnym zbiegu czyn z pkt I, albowiem kwalifikacja ta wskazuje na inne natężenie społecznej szkodliwości zachowań, których miał dopuścić się oskarżony, uzasadniające zastosowanie wobec niego łagodniejszej - w przypadku przypisania mu winy - represji prawnokamej;

4/ rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec C. J. (1) kary pozbawienia wolności, przy wymiarze której Sąd uwzględnił wyłącznie okoliczności obciążające, za które uznał nieprzyznanie się do winy oraz dotychczasową karalność oskarżonego (str. 16 uzasadnienia wyroku),

w sytuacji gdy:

a/ w orzecznictwie zarówno sądów powszechnych, jak i Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, iż nieprzyznanie się do winy, będące elementem realizacji przysługującego oskarżonemu prawa do obrony, nie może być traktowane jako okoliczność obciążająca;

b/ w dacie wyrokowania C. J. (1) posiadał status osoby niekaranej z uwagi na zatarcie jego uprzednich skazań, czego Sąd meriti nie ustalił wobec dopuszczenia się naruszenia art. 213 § 1 k.p.k. w zw. z § 309 ust. 1 Regulaminu urzędowania sądów powszechnych polegającego na zaniechaniu uaktualnienia danych o karalności oskarżonego i oparciu się na informacji z Krajowego Rejestru Karnego datowanej na dzień 4 czerwca 2024 r., a więc pochodzącej sprzed ponad 6 miesięcy od daty wyrokowania;

zaś dokonanie prawidłowej oceny występujących w sprawie okoliczności mających wpływ na wymiar kary, takich jak stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu, stopień jego winy, a także znaczny upływ czasu od popełnienia przestępstwa do daty wyrokowania oraz zachowanie oskarżonego i sposób jego życia po popełnieniu przestępstwa, powinno prowadzić do uznania, iż odpowiednią reakcją prawnokarną na czyny oskarżonego będzie wymierzenie mu kary grzywny (za czyn z pkt II części wstępnej wyroku) oraz pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania (za czyn z pkt I części wstępnej wyroku).

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacje obrońców oskarżonych zasługiwały na częściowe uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w środkach odwoławczym, to przede wszystkim zauważyć należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd meriti co do zasady poddał wszechstronnej analizie i ocenie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 4 k.p.k. Także przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 kpk i przekonująco uzasadnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji prawidłowo zweryfikował tezy aktu oskarżenia w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia o zawinieniu oskarżonych w zakresie zarzucanych im czynów. Stąd też odnosząc się do podnoszonych w tym zakresie przez skarżących zarzutów należy stwierdzić, że są one chybione. Zauważyć trzeba, że podnosząc tego rodzaju zarzuty skarżący faktycznie polemizują z ustaleniami Sądu I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody skazującego rozstrzygnięcia, a Sąd Okręgowy podziela przedstawioną tam argumentację. Co istotne apelacje faktycznie nie wskazują na takie okoliczności, które nie byłyby przedmiotem uwagi Sądu Rejonowego i nie zawierają też takiej argumentacji, która wnioski tego Sądu mogłaby skutecznie podważyć. W tej sytuacji nie ma potrzeby ponownego przytaczania całości argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które faktycznie zawiera odpowiedzi na zarzuty kierowane przeciwko rozstrzygnięciu i należy jedynie zaakcentować niektóre elementy, które przemawiają za odmową podzielania stanowiska skarżącego.

Ponadto stwierdzić należy, iż Sąd I instancji, w oparciu o zebrany materiał dowodowy, trafnie ustalił stan faktyczny w sprawie oceniając dowody w sposób zgodny z zasadami prawa procesowego. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1974 r., zasada swobodnej oceny dowodów, leżąca u podstaw prawidłowego wyrokowania, nie może prowadzić do dowolności ocen i takiego wyboru dowodów, którego prawidłowości nie dałoby się skontrolować w trybie rewizyjnym. Ustalenia faktyczne wyroku tylko wtedy nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz prowadzi do sędziowskiego przekonania, odzwierciedleniem którego powinno być uzasadnienie orzeczenia. (II KR 114/74 OSNKW 1975/2/28). Analiza akt sprawy wskazuje, że Sąd Okręgowy trafne ustalenia oparł na dowodach, które przeprowadzone zostały na rozprawie głównej i ocenił je w sposób wszechstronny, uwzględniając wszystkie okoliczności zdarzeń a w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał jakie fakty uznał za udowodnione, a jakie za nieudowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego odmówił wiary dowodom przeciwnym a ocena ta zasługuje na podzielenie.

Sąd Rejonowy trafnie nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonych w zakresie zaprzeczenia popełnienia zarzucanych im czynów albowiem stały one w sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w szczególności w postaci korespondujących ze sobą wniosków płynących z dokumentów oraz zeznaniami świadków.

Wobec zarzutów obu apelacji w tym miejscu dla porządku wskazać należy, że oskarżony C. J. (1) od dnia 10.10.2014 r. posiadał 30 udziałów w spółce (...) sp. z o.o. z siedzibą w miejscowości N. i od tego dnia był prezesem zarządu wskazanej spółki, zaś prokurentem samoistnym w tej spółce była J. D.; przedmiotem działalności spółki wymienionego oskarżonego była głównie z reklama, turystyka wodna oraz wynajem, produkcja, naprawa i konserwacja łodzi; w spółce pracownikami zgłoszonymi do ubezpieczenia byli B. B., R. R. (1), J. D., J. K. i C. J. (1). Natomiast oskarżony A. P. (1) prowadził działalność gospodarczą pod nazwą „ Hotel (...) w G.” i (...) sp. z o.o.

W toku kontroli podatkowej A. P. (1), ujawnione zostały dwie faktury wystawione przez spółkę C. J. odpowiednio na kwoty brutto 263.958,00 zł i 639.600,00 zł za nie będące przedmiotem działalności spółki usługi budowlane a na ich podstawie A. P. (1) dokonał odliczenia podatku naliczonego (zarzuty: I ppkt 1 i I ppkt 2 co do C. J., zarzut: III ppkt 4 i III ppkt 3 co do A. P.).

Sąd Rejonowy trafnie ustalił, że faktura VAT nr (...) z dnia 18.10.2016 r. wystawiona przez (...) sp. z o.o. o wartości brutto 263.958,00 zł dokumentowała „położenie elewacji na budynki Hotelu H.”, a z wyjaśnienia kontrolowanego co do zakresu robót opisanych w tej fakturze wynika, iż obejmował on: uzupełnienie ubytków okładziny, położenie warstwy silikatowej na całej elewacji hotelu; czynności były wykonywane z podnośnika i z balkonów; zakres robót to mycie chemiczne elewacji, uzupełnienie ubytków, tynkowanie spodów tarasów, malowanie obróbek blacharskich, malowanie dwukrotne elewacji, odbudowa okapu nad wejściem głównym do hotelu; roboty były prowadzone wiosną 2016 r. w części frontowej oraz jesienią 2016 r. w pozostałej części; zlecenie do wykonania robót podmiotowi zewnętrznemu spowodowane było brakiem odpowiednio wykwalifikowanego personelu w przedsiębiorstwie kontrolowanego; na prowadzenie prac zawarto umowę ustną, roboty miały być prowadzone w terminach dogodnych dla wykonawcy, a umówiona cena miała być zapłacona po wykonaniu robót; ponadto według kontrolowanego zakresu robót nie wymagał zgłoszenia do Starostwa Powiatowego.

Tymczasem z informacji uzyskanej w dniu 05.09.2017 r. od Starostwa Powiatowego w G.- pismo nr (...).(...).(...)- prace budowlane polegające na położeniu elewacji na budynku H. jako remont obiektu budowlanego nie zostały zgłoszone, wbrew obowiązującemu w tym przedmiocie obowiązkowi właściwemu organowi, tj. staroście. Ponadto gdy Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. zwrócił się z wnioskiem do Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. w sprawie transakcji z (...) sp. z o.o. udokumentowanej wymieniona fakturą, to uzyskano informację, że spółka nie dokonała rozliczenia podatku VAT za IV kwartał 2016 r., a co więcej z okazanych do kontroli dokumentów wynika, że położenie elewacji na budynku hotelu miało zostać wykonane przez podwykonawcę - D. (...) - (...) sp. z o.o.- faktura Vat (...) z dnia 03.10.2016 r.; faktura ta została w okazanym rejestrze zaewidencjonowana, a następnie wystornowana.

Prawidłowo również Sąd I instancji w zakresie faktury VAT nr (...) z dnia 03.10.2016 r. wystawionej przez (...) sp. z o.o. o wartości brutto 639.600,00 zł, ustalił, że miała ona dokumentować „pogłębienie zatoki portowej- (...)”; ze złożonego w dniu 28.08.2017 r. wyjaśnienia kontrolowanego co do zakresu robót objętych wskazana fakturą wynika, że miał on polegać na odmuleniu i pogłębieniu portu jachtowego, poprzez usunięcie warstwy mułu osadów i piasku a prace wykonano za pomocą zespołu urządzeń m.in.: pompy, pływaki, urządzenie zbierające warstwę dnia, zespół rur transportowych do urobku; prace wykonane zostały przez osoby przysłane przez (...) sp. z o.o. i nieznane były stosunki prawne łączące te osoby ze spółką; prace wykonane były sukcesywnie od jesieni 2015 r., a zakończono je po sezonie 2016 r.; kontrahenta reprezentował A. P. (1); zawarto umowę ustną, roboty miały być prowadzone w terminach dogodnych dla wykonawcy, a umówiona cena miała być zapłacona po wykonaniu robót; pogłębienie portu wykonywane była na prywatnej działce, stąd też nie było obowiązku uzyskania pozwoleń i uzgodnienia zakresu robót z (...); urobek nigdy nie został odprowadzony do jeziora, część urobku nadal zalega na działce (...).

Tymczasem zgodnie z informacją uzyskaną w dniu 05.09.2017 r. od Starostwa Powiatowego w G. - prace określone jako „pogłębianie zatoki portowej” należało zakwalifikować jako „roboty w wodach”, które wymagały zgłoszenia na podstawie obowiązujących przepisów właściwemu organowi - tj. staroście, przy czym do dnia 30.08.2017 r. do Starosty (...) nie wpłynęło zgłoszenie o wykonywanie robót w wodach na działce geodezyjnej nr (...) a sam oskarżony A. P. (1) nie występował o jakiekolwiek zezwolenie na zagospodarowanie odpadami. Po tym gdy Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. zwrócił się z wnioskiem do Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. w sprawie transakcji z (...) sp. z o.o. udokumentowanej przedmiotową fakturą, w uzyskanej informacji wskazano, że spółka nie dokonała rozliczenia podatku VAT za IV kwartał 2016 r.; ponadto z okazanych do kontroli dokumentów wynika, że pogłębienie zatoki portowej- (...) zostało wykonane przez podwykonawcę - (...) sp. z o.o. - faktura VAT (...) z dnia 08.11.2016 r. o wartości netto 483.000 zł VAT 106.490 zł z terminem płatności 06.02.2017 r, ponadto faktura ta została w okazanym rejestrze zaewidencjonowana. Nadto stwierdzono, że fakturę za usługi podwykonawca wystawił w dniu 08.11.2016 r., natomiast wykonał te usług wcześniej - 03.10.2016 r.

Wbrew stanowisku skarżących nie budzą także wątpliwości ustalenia Sadu Rejonowego w zakresie faktury VAT nr (...) z dnia 07.10.2016 r. wystawionej przez (...) sp. z o.o. o wartości netto 72.000,00 zł, podatek VAT 16.560,00 zł za „sprzątanie obiektu hotelu H. w sezonie 2016” oraz faktury VAT nr (...) z dnia 31.10.2016 r. wystawionej przez D. (...) (...) sp. z o.o. o wartości netto 142.600,00 zł, podatek VAT 32.798,00 zł za „Przystosowanie budynku hotelu (...) przy ul. (...) do obecnych przepisów (...) (zarzuty z pkt III ppkt 1 i III ppkt 2 co do A. P.) i słusznie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, że nie potwierdzają one rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych i tym samym nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego.

Wskazać należy, że protokół kontroli podatkowej Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. dotyczący spółki (...) potwierdził ustalenia kontroli podatkowej przeprowadzonej u A. P. (1); w czasie kontroli co do faktury wystawionej przez firmę (...) sp. z o.o. w związku z pogłębieniem zatoki portowej nie powiodły się próby kontaktu z właścicielem tego ostatniego podmiotu,; ponadto spółka ta nie złożyła zeznania CIT-8 za 2016 r. (ostatnie zeznanie CIT- 8 zostało złożone za 2015 rok) i została z dniem 18.01.2017 r wykreślona z rejestru podatników VAT; natomiast spółka (...) nie wystąpiła do Urzędu Skarbowego właściwego dla (...) Sp. z o.o. o wydanie zaświadczenia dotyczącego tego czy kontrahent jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny.

W konsekwencji wobec tych ustaleń prawidłowo uznano za nieistniejący podmiot (...) Sp. z o.o., który to stwarzał jedynie pozory prowadzenia działalności gospodarczej.

Odnośnie do faktury VAT wystawionej przez firmę (...).G. (...) sp. z o.o. w zakresie podwykonywania elewacji Hotelu (...) w G. na podstawie faktury VAT nr (...) z dnia 03.10.2016 r., to także w tym zakresie prawidłowo ustalono, że podjęte próby kontaktu z wymieniona spółką nie powiodły się. Spółka ta złożyła wyłącznie deklarację VAT za IV kwartał 2017 r., a ostatnim dokumentem dotyczącym rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych była deklaracja roczna o pobranych zaliczkach PIT-4R za 2016 r.. Także i w tym wypadku spółka (...) sp. z o.o. (oskarżonego C. J.) nie wystąpiła do Urzędu Skarbowego właściwego dla D. (...) (...) Sp. z o.o. o wydanie zaświadczenia dotyczącego tego czy kontrahent ten jest zarejestrowany jako czynny podatnik VAT.

Chybione są zatem zarzuty apelacji kwestionujące zawinienie oskarżonych albowiem poza wystawionymi fakturami VAT i przelewów bankowych brak jest obiektywnych dowodów, które potwierdzałyby, że zafakturowane przez (...) sp. z o.o. usługi zostały przez te podmioty tj. spółki (...). G. (...) i (...) faktycznie wykonane. W szczególności brak jest jakichkolwiek dokumentów, które przed wykonaniem usług określałyby zakres obowiązków i czynności jakie wykonawca miał podejmować w ich ramach oraz za jakie miał otrzymać wynagrodzenie; oskarżony C. J. podał, że miał jedynie pośredniczyć w transakcji, a jego spółka nie miała bezpośrednio zajmować się wykonywaniem tych prac zaś usługi miały być rzekomo wykonywane przez Ł. A., który reprezentował spółki (...). G. (...) sp. z o.o. Tymczasem wymieniony faktycznie nie być umocowany do reprezentowania tych podmiotów. Co przy tym istotne, umowy o podwykonawstwo w zakresie pogłębiania portu i odnowienia elewacji, pomimo znacznej wartości prac rzekomo zawarto ustnie. C. J. na k. 953 podał, że „nie pamiętam, żebym podpisywał jakąś umowę z M., z D. (...), a z A. P. (1) mieliśmy tylko ustną umowę”. Ponadto podkreślenia wymaga, że stroną umów miały być podmioty całkowicie przez tego oskarżonego niezweryfikowane, nieposiadające żadnego doświadczenia w branży związanej z pogłębianiem portu oraz bez zaplecza technicznego i personalnego. Oskarżony C. J. nie miał żadnej wiedzy odnośnie zakresu prowadzenia działalności podwykonawców, zapewnienia niezbędnego sprzętu, nie nadzorował prac i nie pamiętał jak długo one trwały, a także nie weryfikował ich rzetelności, zaś odnośnie usługi pogłębiania zatoki radził się swojego pracownika - Pana R. (konstruktora łódek), który oceniał, czy pogłębienie jest możliwe!

Sąd I instancji trafnie ustalił, że D. (...) (...) sp. z o.o. był podmiotem fikcyjnym, zarejestrowanym na tzw. „słupa”, którą to rolę pełnił T. M.; uprzednio wymieniona spółka została odkupiona od rodziny T. z okolicy W. – porównaj k. 2767 odw., która zajmowała się wyłącznie diagnostyką samochodową, co potwierdzili również świadkowie - A. K. i D. P.- k. 2240 odw., k. 2793. D. (...) (...) sp. z o.o. nie prowadziła w rzeczywistości działalności gospodarczej w zakresie usług budowalnych oraz nie posiadała siedziby ani miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a komunikacja z nią nie jest możliwa ze względu na fałszywe dane.

Również oskarżony A. P. wykazywał brak znajomości wykonywanych prac związanych z usługą pogłębiania zatoki portowej, nie sprawował nadzoru nad jakością i terminem wykonywanej usługi; wymieniony wyajsnił, że „ja zleciłem prace pogłębiania i się tym za bardzo nie interesowałem (…) w jaki sposób te prace były robione to nie wiem, mnie interesował wynik końcowy”- porównaj wyjaśnienia k. 2238.

Co przy tym istotne, żaden z przesłuchanych pracowników spółek (...) sp. z o.o., D. (...) - (...) sp. z o.o. i (...) sp. z o.o. lub obsługujących je biur księgowych nie posiadał jakiejkolwiek wiedzy na temat rzekomego wykonania przez te spółki usług budowlanych na rzecz A. P. (1).

Prawidłowo w tym zakresie Sąd I instancji odwołał się do źródeł osobowych i świadek J. D. - współwłaścicielka spółki (...) sp. z o.o. podała między innymi: „w odczytanych protokołach wspomniałam o zaskoczeniu, które związane było z dużymi kwotami jakie wpłynęły na konto firmy. Pytałam się C. J. (1), z jakich tytułów są to wpłaty, ale on mi nigdy tego nie wyjaśnił. Nawet nasza księgowa nie potrafiła mi tego wyjaśnić. Nie przypominam sobie, żeby spółka w czasie, kiedy ja pracowałam w niej sprzedała łodzie za 400 tyś złotych. O niczym takim C. J. (1) nie informował mnie” – porównaj k. 2253. Natomiast świadek E. Z. zeznała: „były sytuacje, pod koniec współpracy z panem C. J. (1), że wpływały faktury VAT na bardzo duże kwoty, co do których miałam zapytania. Zapytania te kierowałam do Pana C. J. (1), na co pan C. J. (1) nie potrafił udzielić precyzyjnej odpowiedzi (…) kiedy zapytałam którą usługę będzie wykonywać, nie potrafił odpowiedzieć i był oburzony, że biuro nie chce wystawić faktury. Biuro nie wystawiało takiej faktury” - porównaj k. 349. T. podawała świadek I. M.: „ nie wiem o remoncie elewacji w hotelu (..) nie kojarzę, żeby kolor elewacji uległ zmianie (…) nic mi nie wiadomo o tym, żeby jakiś podmiot zewnętrzny zajmował się sprzątaniem pokoi”- k. 2252 odw. Natomiast D. P. (1) zeznał: „ Nie wiem, żeby spółka (...). G. poza prowadzeniem stacji diagnostycznej zajmowała się jakąś inna działalnością (…) nic nie słyszałem, żeby wykonywała jakieś prace na terenie G.”- porównaj k. 2255; świadek B. B. wskazał : „Nic mi również nie wiadomo na temat tego, żeby były prowadzone jakieś prace związane z pogłębianiem (...). Nic nie wiem na temat tego, aby mój pracodawca zajmował się wykonywaniem prac remontowo- budowlanych. Nic również nie wiem o jakichkolwiek pracach wykonywanych w hotelu (...)”- porównaj k. 2361odw.; świadek B. G. podał: „ nie mam żadnej wiedzy na temat tego, żeby w okresie, w którym pracuję w hotelu była zawarta jakaś umowa z firmą zewnętrzną sprzątającą pokoje. Nie zauważyłam też, żeby w naszym hotelu w tym czasie pojawiła się jakaś osoba z zewnątrz, która nadzorowała prace osób sprzątających z zewnątrz”- porównaj k. 2250.

W pełni zatem zasadnie Sąd Rejonowy ustalił i przyjął, że przeprowadzone w sprawie dowody potwierdzily, że opisane usługi budowlane nie zostały wykonane przez pracowników spółek (...) . G. - (...) i (...)zaś dokumentujące je faktury VAT były „puste” i służyły jedynie określonym celom podatkowym - wygenerowaniu podatku naliczonego w celu zaniżenia zobowiązania podatkowego. A. P. (1) korzystając z wskazanych „faktur kosztowych” umożliwił sobie bezprawne zaniżenie należnego zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za czwarty kwartał 2016 r. o łączną kwotę 168.958,00 zł - obniżenie podatku należnego wynikającego ze sprzedaży towarów i usług w miesiącu październiku 2016 r.” – k. 2811 odw, zaś w zakresie C. J. wynika, iż (...) sp. z o.o. wynika, że spółka ta niezasadnie zaliczyła w ciężar kosztów w 2016 roku wydatki ujęte w fakturach: nr (...) dnia 03.10.2016 w kwocie netto 204.600,00 zł +VAT 23% 47.058,00 zł (konto 403 usługi obce), nr (...)z dnia 08.11.2016 w kwocie netto 463.000,00 zł +VAT 23% 106.490,00 zł (konto 403 usługi obce), oraz w zakresie przychodów w październiku 2016 r. na koncie (...) (sprzedaż usług) błędnie zewidencjonowała kwotę łączną netto 734.600,00 złotych wynikającą z faktur (...) wystawionych na rzecz (...) Hotel (...), które nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych – k. 2810 odw. Zgodzić się zatem należało z Sądem Rejonowym co do tego, ze zaksięgowane faktury nie odzwierciedlały w rzeczywistości prawdziwych zdarzeń gospodarczych i tym samym zachowanie C. J. (1) oraz A. P. (1) było umyślne oraz podjęte w celu osiągnięcia określonej korzyści podatkowej.

Podzielić także należało rozstrzygniecie w zakresie zachowań A. P. związanych z wystawieniem faktury VAT z dnia 28.10. 2016 r. o nr (...). Z prawidłowych ustaleń Sadu Rejonowego wynika, że A. P. w deklaracji VAT-7K za IV kwartał 2016 r. odliczył podatek naliczony w kwocie 230.000 zł wynikający z wymienionej faktury wystawionej przez Kancelarię Doradców (...) tytułem wynagrodzenia prowizyjnego za pośrednictwo w sprzedaży nieruchomości - (...). Tymczasem w sprawie brak jest odpowiednich dowodów na wykonanie tej usługi przez C. C. (2) i tym samym faktura ta nie dokumentuje rzeczywiście wykonanej usługi. Zasadnie przy tym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podkreślono, że wskazana kwota drastycznie odbiegała od stawek przyjętych powszechnie w obrocie. Zauważyć należy, że z zeznań A. S., który uczestniczył jako pośrednik w sprzedaży portu wynika, że wynagrodzenie za pośrednictwo mieściło się w kwocie ok. 20 tyś zł. Ponadto świadek C. C. podał: „ja bezpośrednio w tej transakcji nie uczestniczyłem” - porównaj k. 2251. Wreszcie biuro nieruchomości, które pośredniczyło w sprzedaży portu należało do świadka A. S. a sam (...) ostatecznie został sprzedany (...) S., Ż., B.. W tym zakresie odwołać się także należy do zapadłych co do C. C. wyroków jak na k. 29542960 i k. 2969, z których wynika, że wymieniony został prawomocnie skazany między innymi w związku z fakturą VAT z dnia 28.10. 2016 r. o nr (...).

Tym samym Sąd Okręgowy nie podzielając zarzutów obu apelacji uznał, że:

- C. J. (1) swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu określonego w art. 271§3 kk i art. 273 kk w zw. art. 11§2 kk i w zw. z art. 12 kk oraz znamiona przestępstwa określonego w art. 62§ 2 kks, art. 56§2 kks, art. 18§3 kk w zw. z art. 76§1 kks w zw. z art. 7§1 kks w zw. z art. 6§2 kks w zw. z art. 8§1 kks albowiem we wskazanych okresie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej posłużył się dwoma nierzetelnymi fakturami VAT dokumentującymi fikcyjne transakcje kupna- sprzedaży usług podwykonawców.

- A. P. (1) swoim zachowaniem wypełnił znamiona czynu określonego w art. 273 kk w zw. z art. 12 kk, albowiem we wskazanym okresie użył w księgowości prowadzonej działalności gospodarczej, pięciu poświadczających nieprawdę faktur VAT, co do okoliczności mających znaczenie prawne dla określenia wysokości należności publicznoprawnej, dokumentujących fikcyjne transakcje zakupu usług oraz znamiona czynu określonego w art. 56§1 kks i art. 61§1 kks i art. 62§2 kks w zw. z art. 6§2 kks w zw. z art. 7 §1 kks w zw. z art. 8§1 kks albowiem we wskazanych okresie posłużył się poprzez zaewidencjonowanie w rejestrach zakupu VAT pięcioma nierzetelnymi fakturami, które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji pomiędzy podmiotami wskazanymi w fakturach dotyczących zakupu określonych usług.

Wniosek

Obrońca A. P. wniósł:

1/ o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie z daleko posuniętej ostrożności procesowej:

2/ o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu za poszczególne czyny wyłącznie kar grzywny, których wymiar pozostawił do uznania sądu, zwolnienie oskarżonego od kosztów i opłat za I i II instancję;

Obrońca C. J. wniósł:

1/ o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie C. J. (1) od popełnienia zarzucanych mu czynów,

2/ ewentualnie w przypadku niepodzielenia zarzutu z pkt 1 petitum apelacji o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zmianę kwalifikacji prawnej czynu przypisanego C. J. (1) w pkt 1 sentencji wyroku, a opisanego w pkt II części wstępnej wyroku i wymierzenie mu za ten czyn kary grzywny, orzeczenie wobec C. J. (1) za czyn z pkt I części wstępnej wyroku kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadne

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

W orzeczeniu Sądu I instancji nie stwierdzono obrazy przepisów postepowania oraz błędu w ustaleniach faktycznych.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Wyrok Sądu Rejonowego w Giżycku II Wydziału Karnego z dnia 31 grudnia 2024 r. , sygn. akt II K 63/19

I zmieniono przy zastosowaniu z art.4§1 kk i art. 2§2 kks w ten sposób, że:

- w zakresie rozstrzygnięć z pkt 1 sentencji co oskarżonego C. J. (1):

a/ za czyn z pkt I aktu oskarżenia w miejsce orzeczonych kar pozbawienia wolności i grzywny na podstawie art.271§3 kk w zw. z art. 12 kk i art. 11§3 kk przy zastosowaniu art.37a§1 kk orzeczono karę grzywny w wymiarze 300 (trzystu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej w kwocie 100 (stu) zł,

b/ czyn z pkt II aktu oskarżenia zakwalifikowano z art. 62§2 kks, art. 56§2 kks, art. 18§3 kk w zw. z art. 76§2 kks w zw. z art. 7§1 kks w zw. z art. 6§2 kks w zw. z art. 8§1 kks i przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 56§2 kks w zw. z art.7§2 kks, art. 8§1 kks i art. 6§2 kks orzeczono karę grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej w kwocie 100 (sto) zł,

- w zakresie rozstrzygnięć z pkt 3 sentencji co oskarżonego A. P. (1):

a/ za czyn z pkt III aktu oskarżenia na podstawie art. 56§1 kks i art. 61§1 kks i art. 62§2 kks w zw. z art. 6§2 kks w zw. z art. 7§1 kks w zw. z art. 8§1 kks, przyjmując za podstawę wymiaru kary art. 56§1 kks w zw. z art. 7§2 kks w zw. z art. 8§1 kks, art. 6§2 kks orzeczono karę grzywny w wymiarze 400 (czterystu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej w kwocie 100 (sto) zł,

b/ za czyn z pkt IV aktu oskarżenia w miejsce kary pozbawienia wolności orzeczono karę grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej w kwocie 100 (stu) zł,

- uchylono rozstrzygnięcia z pkt 5 sentencji o opłatach za I instancję,

II w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymano go w mocy.

Zwięźle o powodach zmiany

Sąd Okręgowy uwzględnił zarzut obrońcy C. J. (k. 2854-2856) w zakresie obrazy prawa materialnego i co do tego oskarżonego w zakresie rozstrzygnięcia co do czynu z pkt II aktu oskarżenia przyjął kwalifikacje z art. 56§2 kks i z art. 76§2 kk (wypadków mniejszej wagi a to z uwagi na kwoty małej wartości w rozumieniu art. 53§14 kks); ponadto co do tego oskarżonego w zakresie sankcji wynikającej z art. 62§2 kks przyjęto uprzedni stan prawny, albowiem czyn ten przed 1 stycznia 2017 r. zagrożony był karą do 240 stawek dziennych grzywny.

Ponadto z uwagi na czas popełnienia czynów oraz niekaralność oskarżonych (obecną C. J.) – k. 2818-2819, Sąd Okregowy uznał, że możliwe jest obecnie orzeczenie wobec C. J. i A. P. jedynie kar grzywny, przy czym wykonaniu na podstawie art. 8§2 kks podlegają najsurowsze kary grzywny:

- wobec C. J. kara grzywny w wymiarze 300 (trzystu) stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej w kwocie 100 (stu) zł,

- A. P. kara grzywny w wymiarze 400 (czterystu) stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej w kwocie 100 (sto) zł.

Orzeczone kary grzywny są adekwatne do stopnia winy oskarżonych oraz stopnia społecznej szkodliwości ich czynów i winny spełnić wobec nich cele określone w art. 53 kk.

Wobec podlegających wykonaniu kar grzywny orzeczono o stosownych opłatach od oskarżonych za obie instancje.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III

Zasądzono od oskarżonych C. J. (1) i A. P. (1) na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze po ½ części każdy oraz opłaty w sprawie:

- od C. J. (1) w kwocie 3000 (trzy tysiące) zł,

- od A. P. (1) w kwocie 4000 (cztery tysiące) zł.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego A. P. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Giżycku z dnia 31 grudnia 2024 r. w sprawie II K 63/19

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego C. J. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Giżycku z dnia 31 grudnia 2024 r. w sprawie II K 63/19

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana